|
Devastation
Thundever
Dreadnought
Inflexible
Ajax
Agamemnon
Anson
Benbow
Camperdown
Collingwood
Howe
Rodney
Victoria
Sanspareil
Nile
Trafalgar
Royal Sovereign
Empress of India
Ramilles
Repulse
Resolution
Revenge
Royal Oak
Hood
Barfleur
Centurion
Renown
Majestic
Magnificent
Hannibal
Prince George
Victorious
Jupiter
Mars
Caesar
Illustrious
Canopus
Glory
Albion
Goliath
Ocean
Vengeance
Formidable
Irresistible
Implacable
Bulwark
London
Venerable
Queen
Prince of Wales
Duncan
Cornwallis
Exmouth
Russell
Albermarle
Montagu
King Edward VII
Dominion
Commonwealth
Hindustan
New Zealand
Africa
Britannia
Hibernia
Swiftsure
Triumph
Lord Nelson
Agamenon
Dreadnought
Bellerophon
Superb
Temeraire
Collingwood
St. Vincent
Vanguard
Neptune
Colossus
Hercules
Orion
Conqueror
Monarch
Thunderer
Erin
Agincourt
Canada
India
King George V
Centurion
Audacious
Ajax
Iron Duke
Benbow
Emperor of India
Marlborough
Queen Elizabeth
Valiant
Warspite
Barham
Malaya
Royal Oak
Royal Sovereign
Ramilles
Revenge
Resolution
Invincible
Indomitable
Inflexible
Indefatigable
Australia
New Zealand
Lion
Queen Mary
Princess Royal
Tiger
Repulse
Renown
Courageous
Glorious
Furious
Hood
|
|
Flota angielska jak przystało na
królową mórz była imponująca. Od czasów Hiszpańskiej Armady żadna z innych flot
nie była w stanie jej dorównać.
W Anglii pojawiały się nowe typy okrętów,
wzorce te przejmowały inne marynarki wojenne. Tak było z pancernikami i
lotniskowcami, jako pierwsze pojawiły się w marynarce brytyjskiej. Jak w
większości flot tak i w angielskiej najpierw były pancerniki starego typu o
urozmaiconej artylerii. Pierwsze pancerniki były niezbyt piękne, daleko im
było do majestatycznego wyglądu jaki nas zachwyca. Bardziej przypominały puszkę
sardynek z osadzonymi na niej armatami. Ale z biegiem czasu zmieniała się ich
budowa i wygląd.
Pierwszymi z okrętów które można było nazwać pancernikami
były okręty typu Dewastation, należały do tego typu HMS Thundever i HMS
Dewastation. Miały wyporność ponad 10 000 t. i działa kalibru 305
mm.
Następnym w
kolejności był imiennik późniejszego protoplasty współczesnych pancerników HMS
Dreadnought o podobnych parametrach co poprzednicy.
Nowszy okręt HMS Inflexible
wypornością nie odbiegał od poprzedników , ale za to miał już działa kalibru 381
mm. Były to działa jeszcze starego typu.
HMS Ajax miał wyporność standardową 8
660 t, powrócono do kalibru dział 305 mm, ale zwiększono ilość dział średnich
kalibrów.
Po tych można powiedzieć okrętach doświadczalnych przystąpiono do
budowy okrętów typu Admiral, ten typ nazwano tak dlatego że okręty nosiły
imiona admirałów brytyjskich . Byly to HMS Anson, HMS Benbo , HMS Camperdown,
HMS Collingwood, HMS Howe i HMS Rodney. W budowie tych okrętów wykorzystano
doświadczenia z poprzednich okrętów. W tym okresie przyjęto za standard
artylerię kalibru 305-330 mm. Wyporność w miarę zwiększania opancerzenia
wzrastała z budową każdego nowego typu okrętów.
Następne okręty typu Victoria
miały jeszcze podobną wyporność ok 10 000 t, należały do tego typu HMS
Victoria i HMS Sanspareil.
Budowane w latach 1886-1891 HMS Nil i HMS Trafalgar
miały już wyporność ponad 12 500 t. i 13 calowe działa.
Typ Royal Sovereign był
już zbiorem doświadczeń z budowy poprzednich okrętów, uzbrojono te okręty w
działa 343 mm i ich wyporność wzrosła do 15 580 t.
Następny typ okrętów był
odrobinę większy, HMS Majestic i okręty należące do tego typu miały wyporność
max. 16 000 t. Była to długa seria okrętów, liczyła 9 jednostek.
Mniejszą
wyporność miały okręty typu Canopus, razem 6 jednostek.
Dość pechowym typem
był Formidable z 8 jednostek 3 zostały zniszczone, jedna w eksplozji własnej
amunicji w 1906 roku, druga przez okręt podwodny U-24 i trzecia na minach 3
miesiące później w marcu 1915 roku.
Okręty typu Duncan niewiele się różniły od
poprzednich okrętów, miały podobne uzbrojenie i wyporność. 2 okręty z 6
zatonęły, jeden zatonął na skałach Lunda Island a drugi na minach niedaleko
Malty.
8 okrętów liczył typ pancerników King Edward VII, były to jedne z
największych pancerników starego typu.
Ustępowały tylko ostatnim ze starego
typu HMS Agamemnon i HMS Lord Nelson mającym po 17 880 t.
Zbudowano jeszcze dwa okręty początkowo przeznaczone dla Chile , miały
nietypowy kaliber dział 254 mm. Były to HMS Triumph i HMS Swifsure. Po
tych okrętach nastąpiła era pancerników jakie znamy.
Wielokrotnie wspominany HMS
Dreadnought zapoczątkował nową linię pancerników, znacznie silniej uzbrojonych
i opancerzonych. Zwiększono ilość dział ciężkich i urozmaicono artylerie
średnią, zastosowanie turbin parowych zamiast tłoków pozwoliło na zwiększenie
prędkości. Zamontowanie od 8 do 12 dział kalibrów 305-406 mm zwiększyło
prawdopodobieństwo trafienia w cel.
HMS "Dreadnought" jako prototyp miał wiele
wad które starano się wyeliminować w następnym typie pancerników, był nim HMS
Bellerophon wraz z bliźniaczymi jednostkami. Okręty te miały wyporność 21 100 t
. i działa 305 mm.
Na budowanych w latach 1907-1910 pancernikach typu
St.Vincent i mających wyporność 23 000 t. zamontowano nowe działa o lufie
długości 50 kalibrów.
Pancerniki typu Neptune praktycznie
nie różniły się od poprzedników i nie wnosiły żadnych nowinek, były budowane w
latach 1909-1911.
Natomiast następne pancerniki typu "Orion" były już większe i
wypierały ponad 25 000 t. i jako pierwsze miały zamontowane działa kalibru 13,5
cala czyli 343 mm. Wybudowano łącznie 4 jednostki tego typu.
W 1911 roku
rozpoczęto budowę następnych 4 jednostek prawie takiego samego typu, były to
okręty typu King George V .
Odmienną jednostką był HMS Agincourt
pierwotnie budowany dla Turcji. Miał wyporność ponad 30 000 t. i 14 dział
kalibru 305 mm, ostatecznie został wcielony do marynarki brytyjskiej w związku
z tym że przejęcie przez Turcje miało nastąpić w sierpniu 1914 roku, a był to przewidywany
sojusznik Niemiec.
Ukończone i przejęte przez marynarkę na początku wojny
pancernik typu Iron Duke posiadały minimalnie mniejszą wyporność 29 500 t. i po
10 dział 343 mm.
Turcja zamówiła w Anglii jeszcze jeden pancernik HMS Erin ale
kłopoty finansowe sprawiły że nie odebrano go, Rosja też wyrażała chęć zakupu
ale ostatecznie pozostał w marynarce brytyjskiej. Był trochę mniejszy niż
poprzednie pancerniki , miał 25 100 t. wyporności i taką samą artylerie.
Pierwszym i jedynym okrętem z działami 356 mm był budowany dla Chile HMS Canada
ostatecznie przejęty przez brytyjską marynarkę z powodu trwającej wojny.
Jednymi z najpotężniejszych jednostek I wojny światowej były okręty typu Queen
Elizabeth, mając 31 000 t. wyporności posiadały 8 dział 381 mm. Łącznie było
planowane zbudowanie 6 jednostek, ale ostatecznie ukończono 5.
Jeszcze dłuższa miała
być seria ostatnich zbudowanych w okresie I wojny pancerników . Typ Revenge miał
liczyć 8 jednostek z czego zbudowano 5. Parametry okrętów były prawie
identyczne jak Queen Elizabeth.
Osobną klasą okrętów były krążowniki liniowe, początkowo
budowane jako jednostki rozpoznawcze mające odnajdywać i nawiązywać walkę z
okrętami wroga do czasu przybycia sił głównych, po pewnym czasie zaczęły
przerastać wymiarami i wypornością okręty sił głównych. Miały większą prędkość
od pancerników, osiągnięto to zmniejszając opancerzenie okrętów i zwiększając
moc maszyn. Angielskim okrętom nie wyszło to na dobre. Słabe opancerzenie
komór amunicyjnych spowodowało że niektóre z nich wyleciały w powietrze po
trafieniach pojedynczymi pociskami, łącznie z największym przez 20 lat okrętem
świata HMS Hood.
Ale wracając do początków pierwszymi krążownikami liniowymi w
marynarce brytyjskiej były okręty typu Invincible, mające wyporność 20 100 t. i
były budowane w latach 1906-1908. Uzbrojone były w działa 305 mm i miały
prędkość 25 węzłów.
Budowany 3 lata później HMS Indefatigable miał wyporność 22
000 t. i prędkość wzrosła do 26 węzłów.
W tym samym okresie powstawały
krążowniki liniowe typu Lion razem 3 jednostki, ich wyporność wzrosła do 29 700
t. i prędkość o kolejny węzeł , czyli 27.
Jeszcze większy był HMS Tiger miał
już 35 000 t.
Po tych dużych okrętach zbudowano 3 mniejsze krążowniki ,
wszystkie zostały przebudowane na lotniskowce. Dwa z nich należały do typu
Courageous a trzeci to HMS Furious. Miały podobną wyporność ok. 22 000 t. i
prędkość 31 węzłów.
Następnym typem był Renown mający wyporność 32 000 t. i 6 dział 381 mm
. ostatnim krążownikiem liniowym był brytyjski gigant HMS Hood. Jego
wyporność wynosiła 48 000 t. uzbrojeny był 8 dział 381 mm i miał
prędkość 32 węzły. Miały powstać 4 okręty tego typu. Ze względu na
koniec wojny poprzestano na budowie jednego.
Anglia do wojny przystąpiła mając w służbie lub budowie 35
pancerników nowego typu, 39 starego typu i 13 krążowników liniowych, łącznie z
ukończonym po wojnie HMS Hood. W działaniach wojennych marynarka brytyjska
straciła kilka starych pancerników głównie na minach i od torped okrętów
podwodnych, jeden nowoczesny pancernik od wybuchu jednej małej miny i 3
krążowniki liniowe w starciu z okrętami niemieckimi.
|
