Pancernik Cesarewicz
Austro-Węgry Francja Niemcy Japonia Rosja Stany Zjednoczone  Wielka Brytania Atlantyk Bałtyk Morze Śródziemne Artykuły i teksty Linki Bibliograf Autor strony
	Wyporność standardowa	12 900 t
	Wyporność bojowa	13 110 t
	Wymiary	Długość	118,5 m
		Szerokość	23,2 m
		Zanurzenie	7,93 m
	Uzbrojenie	rok 1903                       rok 1906                        4 x 305 mm L/40               4 x 305 mm L/40                 12 x 152 mm L/45             12 x 152 mm L/45             20 x 75 mm L/50               20 x 75 mm L/50             20 x 47 mm L/43               2 ckm 7,62 mm             2 x 37 mm L/23                 4 w. torp 381 mm              2 ckm 7,62 mm             4 w. torp 381 mm                  rok 1910                         rok 1917           4 x 305 mm L/40              4 x 305 mm L/40           12 x 152 mm L/45            12 x 152 mm L/45           12 x 75 mm L/50              12 x 75 mm L/50           2 ckm 7,62 mm                2 x 47 mm L/43 4 w. torp 381 mm      10 ckm 7,62 mm                                                 4 w. torp 381 mm
	Pancerz	Burta		247 mm
		Pokład		57 mm
		Wieże		254 mm
		Stanowisko dowodzenia		254 mm
		Barbety		254 mm
	Napęd	2 silniki parowe o mocy 16 300 KM, 2 śruby, 20 kotłów      opalanych węglem
	Prędkość	18 węzłów
	Zasięg	5 500 mil przy 10 węzłach
	Paliwo	Węgiel 1300 t
	Załoga	28 oficerów 746 marynarzy
	Pancernik „Cesarewicz” zbudowany na zamówienie Rosji w francuskiej stoczni Forges et  Chantiers de la Mediterrannee w Tulonie. Stępkę położono w 1 maja 1899 roku, wodowanie  nastąpiło 10 lutego 1901 roku, a oddanie do służby 18 sierpnia 1903 roku. Budowa i zakup  pancernika we Francji był skutkiem podpisania traktatu z 1891 roku określającego współpracę  francusko-rosyjską jako sojuszników.  „Cesarewicz” był prototypem dla innych 5 pancerników uznawanych jako typ „Borodino”. Wraz z  tą konstrukcją cała seria jak również budowane dla francuskiej marynarki okręty odziedziczyły  wady konstrukcyjne powodujące przesunięcie środka ciężkości w wypadku trafienia i nabrania  wody, co powodowało dość szybkie zatonięcie okrętów, widoczne podczas bitwy Cuszimskiej i  forsowania cieśnin Dardanelskich w czasie I wojny światowej.  Okręt po przejęciu przez Rosję został skierowany do Port Artur gdzie wszedł w skład Eskadry  Oceanu Spokojnego.  W nocy z 8 na 9 lutego 1904 roku podczas niespodziewanego ataku japońskich torpedowców  pancernik został uszkodzony przez japońską torpedę. Po dokonanych naprawach powrócił do  służby, 10 sierpnia 1904 roku brał udział w bitwie na Morzu Żółtym gdzie jako jedyny pancernik  mimo odniesionych uszkodzeń przedarł się do neutralnego portu Tsingtao gdzie został internowany  do końca wojny.  W roku 1906 przybył na Bałtyk gdzie po remoncie w S Petersburg został wcielony do Floty  Bałtyckiej gdzie razem z pancernikiem „Sława” stanowił trzon tej floty do czasu wcielenia nowych  pancerników.  Po wybuch I wojny światowej uczestniczy w wielu operacjach floty rosyjskiej na Bałtyku  przeciwko flocie niemieckiej.  Podczas rewolucji lutowej 1917 roku nowy rząd Kiereńskiego zmienia nazwę okrętu na  „Grażdanin”, pod tą nazwą bierze udział w odpieraniu ataku niemieckiej floty na Wyspy  Moonsundzkie ( operacja Albion ). Podczas walki odnosi uszkodzenia od niemieckich pocisków i  zostaje skierowany na remont do Helsingfors.  W wyniku rozpadu państwa Rosyjskiego stan techniczny okrętu pogarszał się i okręt nie został  wcielony do nowo powstającej Czerwonej Floty. Po zakończeniu wojny domowej został w 1925  roku sprzedany na złom.