Krążownik Liniowy Kongo
Austro-Węgry Francja Niemcy Japonia Rosja Stany Zjednoczone  Wielka Brytania Atlantyk Bałtyk Morze Śródziemne Artykuły i teksty Linki Bibliograf Autor strony
	Wyporność standardowa	w 1913 roku 26 330 t                                     w 1931 roku 29 330 t                                   w 1937 roku 32 156 t
	Wyporność bojowa	w 1913 roku 27 900 t                                   w 1931 roku 31 788 t                                   w 1937 roku 36 610 t
	Wymiary	Długość	w 1913 roku 215,18 m,               w 1937 roku 222,50 m
		Szerokość	w 1913 roku 28,04 m,               w 1931 roku 29,33 m
		Zanurzenie	w 1913 roku 8,24 m,               w 1931 roku 8,54 m,               w 1937 roku 9,47 m
	Uzbrojenie	1913       1931 1937   8 x 356 mm L/45     8 x 356 mm L/45          8 x 356 mm L/45  16 x 152 mm L/50   16 x 152 mm L/50        14 x 152 mm L/50  16 x 76 mm L/40    7 x 80 mm plot L/40    8 x 127 mm plot L/40  8 w. torp. 533 mm    4 w. torp. 533 mm     20 x 25 mm plot                                 3 wodnosamoloty        3 wodnosamoloty 1943 1944            8 x 356 mm                                8 x 356 mm           8 x 152 mm                                12 x 152 mm           12 x 127 mm                              12 x 127 mm           34 x 25 mm                                 94 x 25 mm          3 wodnosamoloty                         3 wodnosamoloty
	Pancerz	Burta		76-203 mm
		Pokład		80-120 mm
		Wieże		229 mm
		Trawersy		203 mm
		Barbety		152 mm
		Kazamaty		152 mm
	Napęd	4 turbiny Persona, 64 000 KM, w roku 1937 - 136 000 KM   1913 roku 36 kotłów parowych Yarrow   1931 roku 6 kotłow typu RO, 4 kotły opalane mazutem   1937 roku 8 kotłów opalanych mazutem
	Prędkość	1913 roku 27,5 węzła                             1931 roku 28,9 węzła                             1937 roku 30,3 węzła
	Zasięg	1913 – 8 000 mil (14 w)                             1931 – 9 600 mil (14 w)                             1937 – 10 000 mil (14 w)
	Paliwo	1913 roku 4 200 ton węgla + 1 000 ton mazutu                1931 roku 2 661 ton węgla + 3 292 ton mazutu                1937 roku 6 330 ton mazutu
	Załoga	1913 roku – 1222 ludzi                   1931 roku – 69 oficerów 1118 marynarzy                    1937 roku – 78 oficerów i 1364 marynarzy
	Japoński krążownik linowy „Kongo” był ostatnim japońskim okrętem zbudowanym w stoczni  poza granicami imperium. Stępkę położono 17 stycznia 1911 roku w stoczni Vickers Armstrong w  Barrow. Wodowano 12 maja 1912 roku, budowę ukończono 12 sierpnia 1913 roku. Projekt  krążownika liniowego powstał na bazie brytyjskiej konstrukcji tego samego typu „Lion”.  Oczywiście konstrukcja została dostosowana dla japońskiego odbiorcy przy współpracy japońskich  inżynierów i zatwierdzona przez Morski Techniczny departament Japonii. Zmiany doprowadziły  do wzrostu wyporności o 1000 ton względem krążownika liniowego „Lion”. Kadłub okrętu różnił  się tym że dziobowa część kadłuba była kształtu typu kliprowego, i był o 1,7 metra dłuższy. Uzbrojenie  Okręt został uzbrojony w 8 działa kalibru 356 mm Vickers Typu „A” o lufach długości 45  kalibrów. Działa te były zgrupowane w 4 wieżach które umożliwiały podniesienie luf do kąta 25  stopni. Korzystając z doświadczeń brytyjskich zrezygnowano z umieszczenia trzeciej wieży  między kominami, na „Kongo” zgrupowano kominy blisko siebie co umożliwiło na rufie  umieszczenie dwóch wież głównego kalibru.  Na artylerię średniego kalibru wybrano 16 dział kalibru 152 mm Vickers Mark „M” uważając że  działa 102 mm stosowane na brytyjskich okrętach są mało skuteczne w walce z torpedowcami i  kontrtorpedowcami.  Wszystkie działa były umieszczone w kazamatach.  Dla wsparcia artylerii średniej wybrano 16 dział 76 mm Vickers Mark „Z” i umieszczono połowę  po dwie sztuki na wieżach artylerii głównej a pozostałe na pokładzie śródokręcia. Działa te zostały  zdemontowane w 1918 roku.  Uzbrojenie uzupełniało 8 aparatów torpedowych kalibru 533 mm i 7 ckm.  Z powodu wzrastającego zagrożenia lotnictwem w 1918 roku zainstalowano 4 działa 80 mm plot  11rd Year Type po dwa na każdej burcie.  W roku 1926 roku dołożono jeszcze trzy działa tego typu.  Wcześniej w 1924 roku zwiększono kąt podniesienia dział artylerii głównej z 25 stopni do 33  stopni zwiększając ich zasięg do 29 000 metrów (wcześniej 25 800 metrów).  Podczas pierwszej dużej modernizacji która trwała od września 1929 roku do 31 marca 1931 roku  zwiększono ponownie kąt podniesienia działa artylerii głównej do 43 stopni tak by mogły walczyć  na dystansie 33 000 metrów z okrętami wyposażonymi w działa 406 mm. Usunięto 4 aparaty  torpedowe równocześnie dodając między rufowymi wieżami 3 wodnosamoloty Typu „14”.  Już po modernizacji w roku 1932 ustawiono 3 reflektory 150 cm. Równocześnie zlikwidowano  artylerię kalibru 80 mm wymieniając ją na 8 dział plot kalibry 127 mm L/40 Typu „89”. W  początkach 1933 roku na okręcie ustawiono 4 działa kalibru 40 mm L/62 plot Typu „Hi”.  W roku 1936 wymieniono wodnosamoloty typu „14” na wodnosamoloty typu „90”.  Pod koniec 1936 roku zainstalowano dodatkowo 4 nkm plot 13,2 mm L/76 Typu „93”.  Podczas drugiej dużej modernizacji w 1937 roku usunięto 2 działa 152 mm z dziobowych kazamat  a pozostałe zmodernizowano zwiększając kąt podniesienia lufy z 15 stopni do 30 stopni, usunięto  również działa kalibru 40 mm zastępując ją 20 działami 25 mm L/60 Typu „96”.   W 1943 roku zwiększono ilość dział 127 mm do 12 i dział 25 mm do 34 sztuk. Latem 1944 roku  zwiększono na okręcie ilość artylerii 25 mm do 94 sztuk. Napęd  Głównym zespołem napędu były 4 turbiny parowe typu Parson o mocy 64 000 KM. Ich moc była  przekazywana na cztery wały napędowe zakończone śrubami napędowymi. Parę dla tych turbin  wytwarzały 24 kotły typu Yarrow.  Moc ta wystarczała by nadać okrętowi prędkość 27,5 węzła.  Podczas pierwszej dużej modernizacji w latach 1929-1931 wymieniono kotły typu Yarrow na  kotły produkcji japońskiej, 6 opalanych węglem typu RO i 4 opalane mazutem, inne źródła podają  że kotłów opalanych węglem było 6 a mazutem 10. Moc po modernizacji wynosiła 64 000 SHP, i  dawała prędkość 25,9 węzła.  Druga modernizacja w latach 1935-1937 już od podstaw przewidywała wymianę maszynowni by  okręt mógł osiągnąć 30 węzłów. By to osiągnąć wymieniono kotły na nowe typu Kampon, również  turbiny wymieniono na nowe mające łącznie 136 000 SHP co pozwoliło na osiągnięcie prędkości  rzędu 30,5 węzła. Służba  Po zwodowaniu 18 maja 1912 roku okręt stanał w stoczni wyposażeniowej buta w burtę z  brytyjskim krążownikiem liniowym Princess Royal, jednak prace wyposażeniowe szły na  japońskim okręcie szły znacznie szybciej niż na Princess Royal i już 16 sierpnia 1913 roku został  oddany do prób odbiorczych z którymi japońscy oficerowie poradzili sobie szybko.  28 sierpnia 1913 roku okręt opuścił Wyspy Brytyjskie i 5 listopada przybył do Yokosuka. Będąc  ostatnim okrętem który został zbudowany poza granicami Japonii rozpoczął równocześnie nowy  rozdział w historii marynarki japońskiej. Na podstawie jego planów zbudowano jeszcze trzy okręty  tego typu ale już w japońskich stoczniach.   Po wejściu do służby został wcielony do 1 brygady okrętów liniowych.  26 sierpnia 1914 roku okręt przystąpił do działań wojennych przeciwko niemieckiej flocie  Pacyfiku. W tym dniu opuścił port Yokosuka i brał udział w operacjach eskortowych do 12  września 1914 roku.  Po bitwie Jutlandzkiej dowództwo floty brytyjskiej zwróciło się do rządu Japonii z prośbą o  odesłanie krążownika liniowego „Kongo” na wody brytyjskie w celu wzmocnienia Grant Fleet,  Japończycy odmówili.  W roku 1916 krążownik przeszedł swój pierwszy remont.  W latach 1917-1918 okręt służył w 3 brygadzie okrętów liniowych.  Okręt w okresie międzywojennym przeszedł 3 modernizacje w latach 1929-1931, 1935-1937,  1940-1941.  15 sierpnia 1941 roku okręt wszedł w skład 3 dywizjonu pancerników dowodzonego przez  wiceadmirała Mikawe razem z 4 dywizjonem krążowników i 8 niszczycielami tworzył siły główne  floty w rejonie Malajów pod dowództwem wiceadmirała Kondo.  2 grudnia 1941 roku okręt przybył do Mako. Tam otrzymał sygnał do rozpoczęcia działań  wojennych.  Po wyjściu w morze 8 grudnia 1941 roku zespół otrzymał radiogram z okrętu podwodnego „I-165”  o zauważeniu brytyjskiej Force „Z”.  11 grudnia zespół japoński z „Kongo” przybył na wody Zatoki Camranh w francuskich  Indochinach.  14 grudnia 1941 roku okręt wyruszył w osłonie dużego konwoju malajskiego wiozącego wojska  desantowe.  17 grudnia zespół powraca do zatoki Camranh.  20 grudnia 1941 roku bierze udział w osłonie sił inwazyjnych zmierzających na Filipiny.  24 grudnia powraca do Zatoki Camranh gdzie pozostaje do 1942 roku.  8-11 stycznia 1942 roku okręt przchodzi z Zatoki Camranh do Mako.  14 stycznia 1942 roku wypływa do bazy Palau.  18 stycznia wychodzi do dalekiej osłony sił działających w operacji w Indiach Holenderskich.  Między 21 a 25 stycznia osłania wraz z krążownikami 4 dywizjonu osłania rajd lotniskowców 2  dywizjonu „Hiryu” i „Soryu” na wyspę Ambon.  18 -21 luty 1942 roku stacjonują w Palau. 25 lutego 1942 roku „Kongo” wychodzi w morze w osłonie lotniskowców wiceadmirała Nagumo,  które miały operować w rejonie Jawy.  9 marca (według innych źródeł 11 marca) okręt powrócił do bazy, w tym okresie japońscy  sztabowcy zaplanowali następną operację, tym razem na Oceanie Indyjskim. Jak w większości  operacji tak i w tej „Kongo” miał wziąć udział.  26 marca okręt był ponownie w morzu. 1 kwietnia zespół okrętów znajdował się na północ od  Sumatry, 5 kwietnia lotnictwo atakowało Cejlon, „Kongo” cały czas ochraniał wraz z innymi  okrętami japońskie lotniskowce.  9 kwietnia artyleria pancernika bierze udział w odparciu ataku brytyjskich samolotów  torpedowych, okręty strąciły łącznie 5 maszyn. Po działaniach w rejonie Cejlonu zespół okrętów  skierował się w kierunku Singapuru gdzie dotarł 11 kwietnia i następnie idał się na wody  macierzyste. Pancernik po przybyciu do Japonii został skierowany 23 kwietnia 1942 roku do  stoczni dla dokonania bieżących napraw, między innymi był dokowany. 2 maja remonty  ukończono.  Między 2 a 18 maja okręt przechodził ćwiczenia dla podwyższenia gotowości bojowej. Od 19 maja  do 23 maja okręt wraz z 2 i 3 Flotą uczestniczy w manewrach.  27 maja 1942 roku rozpoczęła się operacja o kryptonimie „MI” mająca za zadanie opanowanie  atolu Midway, pancernik działał w składzie Drugiej Floty razem z pancernikiem „Haruna” tworzył  sekcję 3 Dywizjonu Pancerników. Po klęsce lotniskowców okręt z częścia okrętów został  skierowany na północ gdzie osłaniał siły biorące udział w zajęciu Wysp Aleuckich. 14 czerwca  pancernik powraca do Japonii.  W tym samym czasie okręt został jednostką flagową 3 Dywizjonu Pancerników pod flagą  wiceadmirała Kurity. Lipiec upłynął na spokojnej służbie w składzie 8 Floty wiceadmirała G.  Mikawy.  Na początku sierpnia 1942 roku okręt został skierowany do stoczni dla dokonania napraw i  modernizacji, między innymi został zainstalowany radar „Typ 21” do wykrywania celów morskich  i lotniczych. Remont ukończono 5 września.  6 września „Kongo” wraz z „Haruną” wypłynęli w kierunku bazy Truk gdzie przybyli 10 września  1942 roku.  11 września wychodzi w morze w składzie 2 Floty.  14 września okręt zaatakowały amerykańskie ciężkie bombowce, nie udało się im uzyskać trafień.  Od 15- do 20 września pancernik patrolował ocean.  20 września 1942 roku dowódca okrętu otrzymał rozkaz powrotu na Truk gdzie dotarł 27  września.  Następnie „Kongo” wraz z „Haruną” do 11 października osłaniał działania w rejonie Guadalcanal.  W działaniach w listopadzie nadal dominował Guadalcanal i tak 12 listopada okręty wyszły w  morze w osłonie lekkiego krążownika i niszczycieli. Zadaniem było ostrzelanie lotniska Henderson  na wyspie.  „Kongo” wystrzelił 435 pocisków głównego kalibru i 25 kalibru 152 mm.  Po wykonaniu zadania okręty zostały w morzu i kilkakrotnie były atakowane przez samoloty.  26 października 1942 roku okręt bierze udział w bitwie pod Santa Cruz i jest atakowany przez  samoloty lotniskowca „Enterprise”. Okręt uniknął trafień.  30 października okręty powróciły na Truk.  Między 9 a 16 listopada 1942 roku pancerniki osłaniają okręty ostrzeliwujące lotnisko na  Guadalcanal.  Od 16 grudnia 1942 roku do 9 lutego 1943 roku „Kongo” uczestniczy w osłonie operacji mających  na celu ewakuacje wojsk z Guadacanal.  15 lutego okręty opuściły Truk i 20 lutego przybyły do Kure w Japonii.  Do 13 marca pancernik przebywał w stoczni gdzie zdemontowano 6 dział 152 mm z kazamat.  Obrona przeciwlotnicza okrętu została wzmocniona o nowe działka małokalibrowe.  W połowie kwietnia „Kongo” ponownie znalazł się na Truk.  17 maja 1943 roku zespół okrętów japońskich wychodzi w morze z powodu lądowania  Amerykanów na wyspie Attu, w drodze do Japonii okręty zostały wykryte przez amerykańskie  okręty podwodne. Niektóre źródła podają że pancernik „Kongo” został trafiony torpedą.  22 maja zespół zawinął do portu w Yokosuka.  16 czerwca okręt wypłynął ponownie na Truk gdzie przybył 21 czerwca, w bazie tej przebywał do  połowy września kotwiczył w tej bazie.  17 września 1943 roku razem z „Haruną” „Kongo” wypłyną z Truk w celu przechwycenia  amerykańskich lotniskowców atakujących atol Eniwetok, amerykańskich okrętów tam nie było.  16 grudnia 1943 roku pancernik w osłonie 2 niszczycieli przybył do Sasebo gdzie został dokowany  do 14 lutego 1944 roku.  8 marca 1944 roku „Kongo” wraz ze swym bliźniakiem oraz z innymi okrętami wypłyną z Kure w  rejon Singapuru.  Tam uczestniczył w manewrach razem z lotniskowcami Ozawy.  11 maja „Kongo” przeszedł do bazy Tawi-Tawi gdzie przebywał do 13 czerwca.  13 maja 1943 roku okręt wypłyną wraz z całą flotą do I bitwy na Morzu Filipińskim.  22 czerwca 1944 roku pancernik przybył na Okinawę w celu uzupełnienia zapasów paliwa.  29 czerwca okręt przybył do Kure na wyspach macierzystych.  Od 30 czerwca do 7 lipca „Kongo” przechodził modernizację uzbrojenia przeciwlotniczego. Miał  teraz 12 x 127 mm i około 100 x 25 mm.  8 lipca okręt wraz z zespołem floty opuścił redę Kure i udał się na Okinawę, 11 lipca okręty  wypłynęły w stronę Manili na Filipinach.  17 lipca 1944 roku pancernik opuścił port i udał się do Singapuru, dwa dni później był atakowany  przez okręt podwodny, ale bez skutku.  W sierpniu 1944 roku w Singapurze na pancerniku zainstalowano radar „Typ-13”.  Nadszedł czas na operację „Sho-1”  Rano 25 września „Kongo” będąc w składzie sił Kurity zaatakował amerykański zespół  lotniskowców eskortowych, w wyniku bitwy tonie amerykański niszczyciel „Hoel”, pancernik był  głównym sprawcą zatopienia.  Sam okręt został trafiony 15 pociskami kalibru 127 mm.  28 września 1944 roku pancernik przybył do brzegów Brunei.  16 listopada 1944 rku „Kongo” i „Yamato” były atakowane przez amerykańskie samoloty.  O godzinie 18:30 okręty wyszły w morze, 20 listopada minęły Formozę, 21 listopada o godzinie  0:20 okręty znalazły się na ekranach radarowych amerykańskiego okrętu podwodnego SS-315  „Sealion II”.  O 2:45 amerykanie ujrzeli pancernik „Kongo”, od tego momentu rozpoczęło się manewrowanie by  naprowadzić wyrzutnie torped na cel.  O godzinie 3:00 wystrzelono torpedy, minutę później ujrzano 3 wybuchy przy burcie „Kongo”.  W wyniku trafień zalane zostały kotłownie Nr 6 i Nr 8 a okręt miał przechył 15 stopni. Okręt szedł  jeszcze z prędkością 11 węzłów, a okręt podwodny szykował się do ponownego ataku.  O 5:20 „Kongo” zaczął tonąć. O 5:24 pancernik rozrywany eksplozjami zatonął na pozycji 26  stopni 09 minut N, 121 stopni 23 minuty E.  Wraz z okrętem zginęło 1200 ludzi, uratowano 237 ludzi. Z listy floty okr™ został skreślony 20  stycznia 1945 roku.