Niemcy

Sachsen Baden Bayern Wurttemberg Brandenburg Kurfurst Friedrich Wilhelm Wiessenburg Woerth Kaiser Friedrich III Kaiser Barbarossa Kaiser Karl Der Grosse Kaiser Wilhelm II Kaiser Wilhelm Der Grosse Wittelsbach Mecklenburg Schaben Wettin Zaehringen Braunschweig Elsass Hessen Lothringen Preussen Deutschland Hannover Pommern Schleswig Holstein Schlesen Nassau Posen Rheinland Westfalen Helgoland Oldenburg Ostfriesland Thuringen Kaiser Friedrich Der Grosse Kaiserin Koning Albert Prinzregent Luitpold Konig Grosser Kurfurst Kronprinz Markgraf Bayern (II) Baden ( II ) Wurttemberg ( II ) Von der Tann Moltke Goeben Seydlitz Derfflinger

18 stycznia 1871 r. nastąpiło zjednoczenie Niemiec i pod hegemonią Prus powstało Cesarstwo Niemieckie zwane II Rzeszą. Początkowo uznano, że armia to przed wszystkim zgodnie z tradycją pruską, armia lądowa. Dlatego plany budowy floty były skromne. W 1982r. miała posiadać 8 fregat, 6 korwet, 7 monitorów, 2 pływające baterie pancerne, 20 krążowników, 18 kanonierek, 28 torpedowców i 11 okrętów specjalnych. Prawie w całości ten plan zrealizowano. Dopiero admirał Alfred von Tirpitz forsował budowę pełnomorskiej floty mogącej przeciwstawić się każdemu wrogowi. W 1898r. opracowano i zatwierdzono plan budowy floty. Przewidywał on budowę do 19 pancerników, 8 pancerników obrony wybrzeża, 12 dużych i 30 małych krążowników .  Realizację tych planów rozpoczęto od budowy 4 pancerników typu Brandenburg . Jeszcze wcześniej w 1878 roku ukończono budowę 4 okrętów klasyfikowanych jako okręty liniowe, niekiedy są klasyfikowane też jako pancerniki, wynika to z tego że pochodzą z okresu przejściowego. Był to typ Sachsen wypierający 7 700 t. czyli wielkości krążownika lekkiego . Uzbrojone były w działa 260 mm. Po tych próbach z nową klasą okrętów przystąpiono do budowy okrętów typu Kaiser Friedrich III. W latach 1895 – 1902 zbudowano łącznie 5 okrętów. Wyporność ich przekroczyła 10 000 t. a dokładnie 11 785 t. Większe od nich były okręty typu Wittelsbach budowane w latach 1899 – 1904. By sprostać zapędom kolonialnym postanowiono zbudować jeszcze 10 jednostek dwóch typów.  Pierwszy z nich Braunschweig były powrotem do kalibru 280 mm. Miały też większą wyporność od poprzedników. Drugi typ to Deutschland liczący 5 jednostek, gdy kończono budowę tych jednostek na morzu pojawił się nowy pancernik, większy, silniejszy i szybszy, był to brytyjski Dreadnought.  W odpowiedzi Niemcy od 1907 roku rozpoczęli budowę podobnych okrętów. Okręty te powstawały w ramach planów rozbudowy floty. W latach 1906, 1908 i 1912 aktualizowano ten plan. Adm. Tirpitz chciał zbudować 39 pancerników, 6 krążowników liniowych (pancernik o słabszym pancerzu a większej prędkości), 9 krążowników pancernych, 48 krążowników dużych i małych, 142 kontrtorpedowce i torpedowce, 30 okrętów podwodnych. W roku 1915 przekroczono nawet ten plan, pozostawiając w służbie zmodernizowane stare okręty. W Niemczech w latach 1907-1910 budowano okręty klasy Nassau. W miarę upływu czasu uzbrojenie i wielkość pancerników wzrastała. Budowane w latach 1908-1912 okręty typu Helgoland miały wyporność 22 208 t i kaliber dział 305 mm. Następne w kolejności pancerniki typu Kaiser posiadały mniej dział artylerii głównej, ale wzmocniono pancerz burtowy i na wieżach. Spowodowało to wzrost wyporności do 27 000 t. Ostatnie zbudowane przed wybuchem wojny okręty typu Konig miały wyporność 28 600 t, spowodowało to wzmocnienie konstrukcji okrętu. Ale szczytem możliwości były pancerniki typu Bayern zbudowane w trakcie wojny w stoczni Gdańskiej. Miały wyporność 32 000 t, i działa kalibru 380 mm. Ciekawą klasą okrętów były krążowniki liniowe, rozmiarami i wypornością przerastały często pancerniki. Ich podstawową cechą była duża prędkość o kilkanaście węzłów większa niż pancerników. Kalibrem dział ustępowały pancernikom, ale niewiele. W większości uzbrojone były w działa 305-356 mm. By uzyskać większą prędkość zmniejszono ich opancerzenie, co okazało się zgubne, szczególnie dla angielskich krążowników liniowych. Ale wracając do floty niemieckiej krążowniki liniowe pojawiły się w roku 1910, były to budowane w latach 1908-1910 okręt typu Von der Tann mający wyporność 21 300 t i uzbrojenie w 8 dział 280 mm, 10 dział 150 mm, 16 dział 88 mm, oraz 4 wyrzutnie torped 450 mm. Dysponował prędkością 27 węzłów.  Następne budowane okręty typu Moltke posiadały silniejsze uzbrojenie i wyporność. W latach 1911-1913 wybudowano krążownik Seydlitz mające wyporność 28 550 t. Jako pierwsze wyporność 30 000 t przekroczyły krążowniki liniowe Derfflinger miały one  31 200 t. i uzbrojenie 8 dział 305 mm, 12 dział 150 mm, 12 dział 88 mm, oraz 4 wyrzutnie torped 500 mm. Dysponowały prędkością 27 węzłów.  Ostatnimi zbudowanymi krążownikami były okręty typu Mackensen o wyporności 35 300 t oraz mające po 8 dział 356mm. Już podczas wojny rozpoczęto budowę krążowników liniowych typu York o wyporności 38 000 t i uzbrojone w 8 dział 380 mm,12 dział 150 mm, 8 dział przeciwlotniczych 88 mm. Do końca wojny nie dokończono żadnego z tych okrętów.  Duże okręty niemieckie wzięły udział w największej bitwie morskiej w historii świata. Bitwa Jutlandzka była generalnym starciem flot angielskiej i niemieckiej. Starcie to miało miejsce w dniu 31 maja 1916 roku. Po stronie angielskiej wzięło w niej 151 okrętów, między innymi 28 pancerników, 9 krążowników liniowych, 8 pancernych i 26 lekkich, 79 kontrtorpedowców, łącznie miały te okręty 334 działa 305-381 mm. Po stronie niemieckiej walczyło 99 okrętów w tym; 22 pancerniki, 5 krążowników liniowych i 11 lekkich, 69 kontrtorpedowców, mających 244 działa 280-305 mm. Bitwa rozpoczęła się ostrym starciem sił rozpoznawczych i w tym momencie ujawniły się wady opancerzenia angielskich krążowników liniowych. W wyniku pojedynczych trafień wyleciały w powietrze 3 angielskie krążowniki liniowe.  Po tym ostrym starciu nastąpiło zwarcie sił głównych. Było ono krótkie i nie przyniosło rozstrzygnięcia. Łączne straty angielskie wyniosły 3 krążowniki liniowe, 3 krążowniki pancerne, 8 torpedowców. Niemcy stracili 1 pancernik, 1 krążownik liniowy, 4 lekkie krążowniki, 5 torpedowców. Wynik tej bitwy był remisowy. Żadna ze stron nie odniosła zwycięstwa strategicznego. Duże okręty brały udział w walkach na Bałtyku między innymi w operacji moonsundzkiej i forsowaniu Cieśniny Irbeńskiej gdzie stoczyły boje z rosyjskimi pancernikami Sława i Grażdanin. Po zakończeniu wojny prawie wszystkie duże niemieckie okręty wojenne udały się do angielskiej bazy Scapa Flow gdzie uległy samozatopieniu.