Rosja

Piotr Welikij
Nowgorod
Admirał Popow
Czesma
Georgij Pobiedonosec
Imperatorka Ekaterina II
Sinop
Rostislaw
Imperator Alexander II
Imperator Nikolaj I
Gangut
Nawarin
Sisoj Welikij
Admirał Uszakow
Admirał Senjawin
Admirał Apraksin
Połtawa
Pietropawłowsk
Sewastopol
Dwienadstu Apostołow
Pereswet
Oslabia
Pobieda
Kniaz Potomkin Tawriczeski
Retwizan
Cesarewicz
Borodino
Sława
Orieł
Kniaź Suworow
Imperator Alexander III
Ewstafi
Ioann Zlatoust
Andrej Perwozwanni
Imperator Paweł I
Gangut
Pietropawłowsk
Połtawa
Sewastopol
Imperitricia Maria
Imperator Alexander III
Ekaterina II
Imperator Nikołaj I
Izmaił
Kinburn
Borodino
Nawarin


 

 

 

 


 

  Często w minionych okresach historii twierdzono, że Rosja to państwo lądowe nie mające tradycji morskich, trudno się z tym zgodzić. Przeglądając karty rosyjskiej historii widzimy wielkie dokonania marynarzy rosyjskich jak też czasy, w których nie dbano o flotę. Car Piotr I rozumiejąc znaczenie dostępu do morza poza wzmocnieniem floty na Bałtyku ruszył na południe w stronę Azowa, zdobywając twierdzę turecką wyprowadził swe okręty na Morze Azowskie i dalej na Morze Czarne.
W roku 1770 podczas następnej wojny z Turcją, Rosja dysponowała już na Morzu Czarnym 9 okrętami liniowymi, 3 fregatami i tymi siłami uderzyła na flotę turecką. Po bitwie w cieśninie Chios z 16 tureckimi okrętami liniowymi i 6 fregatami w dniu 26 czerwca 1770 roku okręty tureckie zostały zgładzone w bitwie pod Czesmą. Uległy zaatakowane przez 7 okrętów rosyjskich, po ataku 4 branderów okręty tureckie spłonęły, tylko jeden z okrętów liniowych wpadł w ręce Rosjan.
Następna okazja do chwały przydarzyła się 11 listopada 1853 roku pod Synopą, w bitwie tej okręty rosyjskie pod dowództwem admirała Nachimowa zatopiły 15 tureckich okrętów i rozbiły baterie nadbrzeżne.
Ale nie zawsze tak dobrze były dowodzone okręty rosyjskie, często niezbyt trafne decyzje powodowały zagładę całej floty. Tak się stało podczas wojen krymskich w latach 1854-1855, kiedy to Francja i Anglia postanowiły zmniejszyć rosnącą potęgę Rosji. By zablokować wejście do Sewastopolu Rosjanie zatopili swoje okręty i tak ułatwili działanie przeciwnikom. Łączne utracono 5 okrętów liniowych i 2 fregaty. Mimo utraty jednostek pływających 14 bateriom artylerii nadbrzeżnej w dniu 16 września 1854 roku udało się podpalić 2 okręty linowe Anglików i uszkodzić 2 francuskie.
20 lat później Rosjanie w roku 1877 ponownie starli się z Turcją, pozbawieni ciężkich okrętów wprowadzili do akcji okręty pomysłu Stiepana Makarowa, kutry minowo-torpedowe. Mając przeciwko sobie 8 pancernych fregat, 5 korwet, 2 monitory i 18 nieopancerzonych działając z 4 okrętów baz kutrów minowych skutecznie powstrzymywał działalność tureckiej floty. 29 maja 1877 roku 4 kutry minowe spuszczone ze swej bazy „Wielikij Kniaź Konstantin” skutecznie zaatakowały fregatę pancerną „Idżali” w bazie Sulin. Uszkadzając ją.
8 czerwca 1877 roku w ataku na linie komunikacyjne Turków kutry topią 3 parowce i 1 bryg.
12 sierpnia 1877 roku została ciężko uszkodzona przez kutry fregata pancerna „Assai-Szefkiet”. W ataku na redzie Suchumi brały udział kutry „Sinop”, „Nawarin” i „Miner”.
Jeden z nich oraz kuter „Czesma” wzięły udział w jednym z pierwszych ataków torpedowych atakując 15 grudnia 1877 roku na redzie Batumi fregatę pancerną „Mahmudie”. Wystrzelono dwie torpedy, „Sinop” z wyrzutni zamontowanej na pokładzie a „Czesma” z wyrzutni pod kadłubem, atak ten nie był skuteczny. Jedna z torped samobieżnych trafiła w łańcuch kotwiczny fregaty.
Dzień 14 stycznia 1878 roku zaznaczył się w historii świata pierwszym skutecznym atakiem torpedowym, zatopiony został turecki okręt dozorowy „Intiban”.
Na początku XX wieku na Dalekim Wschodzie wybuchła wojna z Japonią. W 1904 roku stacjonująca w Port Artur flota rosyjska składająca się z 7 pancerników, 1 krążownika pancernego i 4 krążowników została zaatakowana 8 lutego 1904 roku przez japońskie torpedowce. Zostały uszkodzone pancerniki „Cesarewicz” i „Retwizan”, oraz krążownik „Pałłada”.
Następnego dnia w porcie Czemulpo przy biernej postawie okrętów innych państw zostały zatopione krążownik „Wariag” i kanonierka „Korojec” przez 4 japońskie krążowniki.
12 kwietnia 1904 roku po sygnale o zbliżaniu się do Port Artur japońskiej floty admirał Makarow wychodzi w morze. Do walki jednak nie dochodzi, w drodze powrotnej pancernik „Pietropawłowsk” wchodzi na miny i tonie z dowódcą floty na pokładzie.
W odpowiedzi rosyjski stawiacz min „Amur” stawia miny w miejscu gdzie zazwyczaj manewrują okręty japońskie. Wkrótce wchodzi na nie zespół japońskich pancerników, toną dwa z nich „Hatsuse” i „Yashima”, w zamieszaniu zderzają się dwa krążowniki, z których jeden tonie.
Gdy okręty stojące w Port Artur dostały się pod ogień artylerii japońskiej wojsk atakujących od lądu, postanowiono przerwać japońską blokadę i wyprowadzić okręty do Władywostoku. W taki sposób doszło 10 sierpnia do bitwy na Morzu Żółtym. Sama bitwa nie dała rozstrzygnięcia, ale Rosjanom nie udało się przerwać blokadę i powrócili do Port Artur gdzie nie widząc możliwości działań na morzu rozpoczęli rozbrajanie swych okrętów. Większość z nich uległa zatopieniu przez artylerię i po wojnie podniesione zostały wcielone do floty japońskiej. Część z nich gdy Rosja stała się sojusznikiem Japonii w I wojnie światowej została zwrócona dawnym właścicielom.
Bezpośrednio po bitwie do neutralnych portów udało się uciec pancernikowi „Cesarewicz” i dwom krążownikom „Diana” i „Askold”.
Jeszcze jedna eskadra rosyjska doznała pogromu w 1905 roku. W bitwie Cuszimskiej rozgromiona została eskadra płynąca z Bałtyku na pomoc obrońcą Port Artur. W bitwie Cuszimskiej Rosja straciła 6 pancerników zatopionych i 2 które poddały się Japończykom, były to „Oreł” i pancernik „Imperator Nikołaj I”. „Oreł” został wyremontowany i wcielony do floty japońskiej pod nazwą "Iwami". Zatopieniu uległ okręt flagowy admirała Rożestwieńskiego pancernik „Knjaz Suworow”, wraz z nim zatonęły pancerniki „Borodino” tego samego typu, starsze „Oslabja” i „Nawarin” oraz „Imperator Aleksandr III” i „Sisoj Wielkij”.
Po tej wojnie nastąpił okres odbudowy floty, ilościowy i jakościowy.. W 1909 roku zdecydowano o budowie 4 nowych pancerników typu „Gangut” o nazwach „Gangut”, „Pietropawłowsk”, „Połtawa” i „Sewastopol” oraz w 1912 roku o budowie 4 krążowników liniowych typu „Borodino”. Okręty typu „Gangut” weszły do służby na początku 1915 roku. W tym samym okresie na morzu Czarnym budowano pancernik typu „Imperatorka Maria” i nie ukończony „Imperator Nikołaj I”, miał posiadać 8 dział 406 mm, ale ostatecznie zdecydowano się na 12 dział 305 mm. Marynarka rosyjska główne walki toczyła na morzu Bałtyckim, gdzie ścierały się siły lekkie. Do jedynej potyczki pancerników doszło w obronie Wysp Moonsudzkich i Cieśniny Iberyjskiej. Brały w niej udział stare pancerniki „Sława” i „Grażdanin” eks „Cesarewicz”. Uszkodzeń doznała Sława i ze względu na zwiększone zanurzenie zdecydowano zatopić ją w Moonsundzie zagradzając drogę okrętom niemieckim do Zatoki Finskiej. W wyniku zawieruchy rewolucyjnej większość okrętów przepadła ze względu na stan techniczny lub uległa samozatopieniu.
Na Morzu Czarnym flota rosyjska miała znaczną przewagę, Turcja przeciwniczka Rosji została wzmocniona niemieckimi okrętami, krążownikiem „Goeben” przemianowanym na „Sułtan Selim Yavuz” i krążownikiem „Breslau”. Już 18 listopada 1914 roku doszło do pierwszego starcia tych okrętów z pancernikami rosyjskimi, bez widocznych efektów. W roku 1916 rosyjskie okręty były zajęte miniwani9em i blokowaniem wybrzeży Turcji i Bułgarii. 20 października 1916 roku w porcie Sewastopol wyleciał w powietrze i zatonął pancernik Impieratrica Marija . Po wybuch rewolucji część rosyjskiej floty przejmują Ukraina i Niemcy by po wkroczeniu Brytyjczyków i Francuzów do Sewastopola przekazać im te okręty. Pozostałe okręty bolszewicy topią by nie wpadły w nieprzyjacielskie ręce. Z ocalałych jednostek sojusznicy tworzą w 1919 roku Eskadrę Wrangla by po opanowaniu Krymu przez bolszewików wyprowadzić okręty do Konstantynopola a następnie do Bizerty gdzie w latach 30 zostały pocięte na złom.