A few days back, as usual I took the free tabloid outside the Metro Station and boarded the Metro. Since I catch the train from terminus, I almost always get a seat. I sat down and opened the paper. After a little shuffling suddenly, I felt like I read ‘Punjab” somewhere. And finally I located the story about India in the Italian Tabloid, with a picture of ‘Jesus’(Christ, not Luz). As I read the news, I was a bit surprised. Somewhere in Punjab, a publisher had printed a Picture of Jesus (This link is a christian website) in the textbooks. The speciality of the picture was Jesus was holding a cigarette in one hand and a can of beer in other (Though in reality, the picture which I saw does not clearly indicate as such, but yes it can be taken that way and obviously in our country it has to be taken that way). And obviously “Blasphemy” was cried and minor riots ensued. Government stepped in and the Publisher of the book, some Jha was duly booked. He had an interim bail. In due course, as his offense was very grave(?) his interim bail was cancelled and his bail plea rejected, he is rightfully(Our Secular Constitution says so) behind bars, for printing a blasphemous picture.

I suddenly get into flashback. We cut to another dude. He has drawn a lot of nude paintings of Hindu Gods and Goddesses, and furthermore even ‘Mother India’(Not the film, Bharatmata). Also, a (Master)piece of crap in form of ‘Rape of India’. But, he is considered as greatest Artist in the country. He has 100s of cases lodged against him and he decides to stay out of country to avoid facing them. Further, he decides to give up his citizenship, as a Sharia governed country gives him citizenship. OK, all is well till this point, cases are lodged and he doen’t come back(Nadeem Style). But, suddenly as he declares his plans of quitting, Government steps in and….and says that he will be provided full protection if he wants to come back. The Government looks to that all the cases against him are dismissed by the courts. Indian film stars say ‘He misses India, he loves India!’ Bullshit! If drawing nude paintings is his love, then why doesn’t he draw his mother and daughter in nude, or he doesn’t love them. Drawing Hindu goddesses nude isn’t “Blasphemy”? Or Hindus can’t call anything “Blasphemy”. Why the double standards. (If the readers are really interested, check these paintings by Hussain.)

I have no problems with Jha facing jail, but Hussain is an even bigger offender and he is treated like a Saint? If Hussain has freedom of expression why can’t Jha have it? Some ministers have even called him eligible for “Bharat Ratna” – The greatest Civilian Honour of India. Are you fucking out of your mind? Then I come to reality. “I think I will never understand what Secularism is!” I mumble under breath and close the paper, waiting for my station to come.

बर्‍याच वर्षांपूर्वी एक तद्दन गल्लाभरू आणि कुठल्यातरी इंग्रजी सिनेमावरून ढापलेला चित्रपट आला होता, ‘अंगारे’. आता इंग्रजी चित्रपटावरून ढापलेला म्हटलं की तो भट्ट कंपनीचा असल्याचा संशय तुम्हाला आलाच असेल. तर तुमच्या संशयाची मी पुष्टी करतो. आता एवढं जाणलंच आहे तुम्ही, तर तुमच्या ज्ञानात अजून थोडी भर घालतो. ह्या सिनेमानंतर अजून बर्‍याच वर्षांनी आलेला ‘फूटपाथ’ (आफताब आणि बिपाशा) हा ह्याच भ्रष्ट सिनेमाची आणखी भ्रष्ट नक्कल होता. आता तुम्ही म्हणाल की एवढाच फालतू सिनेमा होता तर तो लक्षात का राहिला इतकी वर्षं. तर त्याचं काय आहे, त्या सिनेमामध्ये माझा आवडता नट ‘अक्षय कुमार’ होता (तोंड वेंगाडू नका, तो चांगला नट आहे, चुकीचे सिनेमे करतो एवढंच). पण नुसतं एवढंच कारण नाही हा सिनेमा लक्षात राहण्याचं. दुसरं कारण आहे, ह्यामध्ये तो कच्ची अंडी फोडून सरळ तोंडात ओततो, असा सीन आहे (अहो खरंच असा सीन आहे). बरं ठीक आहे, खरं सांगतो. ह्या सिनेमात एक गाणं आहे, त्यातले शब्द आहेत,

इक बात बता मेरे यारा, मैं सोच सोच के हारा। ये दुनिया क्या दुनिया है, ये चक्कर क्या है सारा॥

आता पहिल्यांदा ऐकणार्‍याला ह्यात काहीही वाटणार नाही, पण खोल विचार केला तर जाणवतं, वरवर यमक जुळवून बनवलेलं हे गाणं, चुकून (किंवा गीतकाराला खरंच असा अर्थं अभिप्रेत असेल) एक असा प्रश्न विचारतं, जो जगातल्या भल्याभल्या विचारवंतांना अनादिकाळापासून पडत आलेला आहे.

खरंच विचारवंतांना असे प्रश्न पब्लिकली पडतात, पण तुमच्या आमच्यासारख्यांना हा प्रश्न आयुष्यातल्या वेगवेगळ्या प्रसंगी पडतोच की! अगदी विश्वासातल्या माणसाने धोका द्यावा, अगदी कट्टर वैर्‍याने जीव वाचवावा, रस्त्यावर धडपडल्यावर दोन दिवसांपूर्वी हरवलेली अंगठी टपरीच्या खाली पडलेली सापडावी, आपण अगदी क्षुल्लक कारणावरून कोणावर डाफरावं आणि कुणी आपल्यावर डाफरलं की एवढा राग का येतो ह्याचं विश्लेषण करावं, दुसरा आपल्या बायकोवर फारच हुकूमत गाजवतो असं म्हणताना आपण आपल्या बायकोने कुठे कसे कपडे घालावेत हे ठरवावं आणि पुन्हा मग आपण असे का वागतो ह्याचा विचार करत राहावा, कधीकधी प्रत्यक्ष मृत्यू पाहूनही रडू न यावं आणि एखाद्या वाद्याचा आर्त सूर किंवा गायकाची दर्दभरी तान ऐकून डोळ्यात पाणी उभं राहावं, होणार्‍या बायकोने गृहकृत्यदक्ष असावं की करियर ओरियेंटेड असावं ह्याचं विश्लेषण करावं, एखाद्या शिकल्यासवरलेल्या ओळखीच्या माणसाने मुलगा इंजिनियर झाला तर एवढा हुंडा, एमबीए झाला तर एवढा हुंडा अश्या गोष्टी अगदी सामान्य गोष्टीप्रमाणे कराव्या, हुंडा दिला नाही म्हणून सुनेला जाळून टाकल्याची नेहमीचीच बातमी पुन्हा एकदा पेपरात वाचावी, रस्त्यात दिसणार्‍या प्रत्येक मंदिरासमोर आवर्जून नमस्कार करणार्‍याने ऑफिसमध्ये सहकार्‍यांना विनाकारण त्रास द्यावा, उच्चविद्याविभूषित आईवडिलांनी आपल्या मुलानं/मुलीनं निवड्लेल्या तोलामोलाच्या मुलाला/मुलीला केवळ ती जातीतली नाही म्हणून नकार द्यावा, ‘देव सृष्टीच्या चराचरात आहे’ म्हणणार्‍याने लोकांना अस्पृश्य ठरवून मानवाला सृष्टीचा भाग मानण्यास नकार द्यावा, आधी स्वतःला चराचराहून वर समजून चरत राहावं आणि पुन्हा त्याच ‘अस्पृश्य’ मर्त्य मानवांना एकदा त्यांच्या देव्हार्‍यातल्या देवाला भेटण्याची ‘परवानगी’ नाकारावी, कुणीतरी त्याला वाटते त्या ‘देवाला मानणे’ हे पुण्य ठरवून देवाचे कुठलेही दुसरे रूप मानणार्‍याना देहांत शासन द्यावं (हे वेगळ्या धर्मांतच नाही एकाच धर्मांत देखील घडते आणि वेगळे रूप म्हणजे कामाला देव मानणे म्हणजेच नास्तिकसुद्धा), कुठे जातीच्या नावाखाली जळितकांड व्हावीत, कुणी धर्मप्रसाराच्या नावाखाली कंपनी वाढवण्यासारखे उद्योग करावे आणि धर्माला पैश्यांसाठी बदलून किंवा बदलवून लोकांच्या असहायतेचा फायदा घेवून आपल्या धर्माला मानणार्‍यांची संख्या एवढी वाढली असा बडेजाव मिरवावा, ‘तुझा धर्म मोठा कि माझा, तुझा देव महान कि माझा’ असले निरर्थक वादविवाद करावे आणि सर्वांनी ते टीव्हीवर पाहून आपापले रक्तदाब खालीवर करून घ्यावे, मधच्यामधे ह्या सर्वांचं सोयरसुतक नसणार्‍या कुणी ह्यात बक्कळ पैसे कमवावे,न्यायानं वागणार्‍यांनी देशोधडीला लागावं आणि गुन्हेगारांनी सुखासीन आयुष्य जगावं, पुन्हा देशोधडीला लागलेल्यांना त्याचं काहीच वाईट न वाटता त्यांनी हिसुद्धा एक परीक्षा समजावी आणि आनंदी रहावं आणि गुन्हेगारंनी एवढं सुखासीन आयुष्य असताना अजून संपत्तीसाठी हायहाय करावी, कुठल्यातरी मानवी गटाने दुसर्‍या गटावर आधिपत्य गाजवावं आणि त्यांची सगळी संपत्ती लुबाडावी, मग त्यांतल्याच कुणा प्याद्याला थोडी संपत्ती देउन त्या लोकांची जवाबदारी सोपवून निघून जावं मग त्या मूर्ख प्याद्याच्या ऐय्याशीमुळे त्या समूहाची अवस्था वाईट झाली की जुन्या सत्तधीशांनी चारदोन कवड्यांची मदत द्यावी आणि आढ्यतेने आपल्या महानतेचा बडेजाव मिरवावा, ह्या आणि अश्या अनेक घटनांनंतर मला ‘ ये दुनिया क्या दुनिया है, ये चक्कर क्या है सारा?” हाच प्रश्न पडतो.

आता मला ठाऊक आहे, तुमच्यातल्या अर्ध्याहून जास्त लोकांनी इथपर्यंत वाचलंही नसेल, पण ज्यांनी वाचलं त्यांच्यासाठी पुढे लिहितो. ह्या सगळ्या घटना प्रातिनिधिक आहेत, जगाचा पसारा एवढा आहे की आपल्यासारखी सामान्यं माणसं काय कल्पना करणार. पण ह्या घटना, मग त्याच्यामागे असलेल्या वृत्तीप्रवृत्ती, त्यामागचे उद्देश, त्यांचे परिणाम ह्या सगळ्याचा विचार एकत्र केला तर कधी थोडा मेळ बसतो, तर कधी बिलकुलच नाही, पण मग दुसरी एखादी घटना घडते आणी बसलेला मेळ उलथून जातो. सैरभैर व्हायला होतं. कदाचित सगळ्यांचंच होत असेल. माहीत नाही का, पण काल रात्रीपासूनच ह्याबद्दल लिहावंसं वाटत होतं, सुरुवात केल्यावर गाडी कुठल्या रुळावर कशी गेली ते कळलंच नाही. तुम्हाला काहीच अर्थबोध झाला नसेल तर काही हरकत नाही मी क्षमा मागतो, माझं लिखाण माझ्या विचारांना कदाचित न्याय देऊ शकलं नसेल, किंवा ह्या प्रश्नाला न्याय देऊ शकलं नसेल. पण हा प्रश्न पुन्हापुन्हा अनेकांना पडत राहिल, वेगवेगळ्या भाषांत, वेगवेगळ्या शब्दांत. पण प्रश्न तसाच राहतो आणि अनादिकाळापासून अनंतकाळापर्यंत तसाच राहणार, अनुत्तरित.

Right from my childhood, whenever I found myself alone, I would play Role-playing-games. I would be someone and would be a part of my imaginary environment. As obvious, I would be the hero. I even used to play single cricket, with me usually chasing most difficult of targets(also sometimes with an imaginary bodyline bowler or high fever and dehydration), yes with a bat in hand and running my runs in 3 metre patch of our bedroom and swinging my bat carefully enough, so that no furniture around would be disturbed and consequently no body part of mine(the hazard wasn’t considered from imaginary surroundings but rather by real owners of the surroundings). I remember vividly, whenever I would fail in doing something I would recreate the scene in my solitude and try to act as I should’ve acted in the actual situation. I never knew why I did it. I still do it sometimes, doing something in my imagination which I cannot or will not do actually. E.g. (ahem) proposing a girl, or even further proposing a girl chased by all the other dudes, or make it worse a girl chased by none; on a more serious note, some meeting that went wrong, some interaction where I missed the upper hand after I missed a vital point. Something, somewhere which could’ve been said, but remained unsaid just because of shame, fear or overall mental state. Its all that and more. But, the point isn’t that. Point is why I did, sorry, do this? I partially got my answer when I saw Travis Bickle standing in front of the mirror and asking the imaginary person

“You talkin’ to me? You talkin’ to me? You talkin’ to me? Then who the hell else are you talkin’ to? You talkin’ to me? Well I’m the only one here. Who the fuck do you think you’re talking to?”

,and instantly draws out a gun and points at that imaginary person. The film is ‘Taxi Driver‘(1976).

A Martin Scorsese classic. Robert De Niro plays Travis Bickle, the reclusive loner Vietnam War Veteren, who is not educated much and starts to drive Graveyard shift Taxi just to compensate for his chronic insomnia. The urge to communicate, the urge to be recognized and paid attention to is most common, but when the person is reclusive, he cannot socialize, he cannot be witty and most of all has a bit of inferiority complex, all these qualities form a vicious circle with each one pushing the other deeper. The situation gets complicated. And what if this person works somewhere where he gets in contact with numerous different people each day, but he still can’t connect to them and is finally alone after all, like a ‘Taxi Driver’.

Travis likes a girl, and he even manages to ask her out, initially she is intrigued by his differentness, but soon as she discovers his differentness may be weird for her social status, she distances herself from him. He pleads and pleads and fails. He says, “She was also like others, cold and distant.” His loneliness makes him get obsessed with different things. And its like he goes for every such thing full-on. He at times behaves like a lunatic in order to fulfill his obsession. Its his journey with his graveyard shift, the type of passengers at this time, their interaction with him and mix that with his loneliness and insomnia and you get a perfect setup.

Travis Bickle isn’t me, but I can identify with him, just because of his loneliness and his attempts to cope with it. His strife for attention, recognition are things which I can identify(and probably many can) with certain instances in my life. Though his world as depicted provides him with entirely different environment to interact, react and fight, it all clicks well. His journey takes an unusual path and film culminates with such a brilliant twist that one can’t help but admire the Script and screenplay writer Paul Shrader. Scorsese as usual has his mark all over the film. De Niro stands out and his hard work (He drove Taxi in New York for three months as a preparation for the role) shows.

The end is open and debatable. Yet, it made me content. “You listenin’ to me Travis?”

Update : I am sorry for frequently changing appearances of my blog. I am actually experimenting(I know a bit too much and still not over). Still. I have also added a Google FriendConnect sidebar widget for testing. Will see how it actually works. Anyhow, thanks as always for support!

काहीकाही घटना आणि त्यानंतर प्रतिक्रिया, मतमतांतरे आणि उत्तरक्रिया(!) ह्यामुळे उठणारी राळ मला आपल्या सहिष्णुतेचा असहिष्णुपणाने विचार करायला भाग पाडतात. मतलबी हुसैन आणि त्याच्याशी संबंधित सर्व बातम्या उपरोक्त सदरात मोडतात.

नग्नचित्रे हा अभिव्यक्तिस्वातंत्र्याचा आविष्कार आहे हे जरी मान्य केले, तरी तो आविष्कार फक्त परधर्मीयांच्या देवीदेवता आणि भारतमाता(जिला नमन करणे त्यांच्या धर्मात बसत नाही) ह्यांच्याच बाबतीत प्रकटतो ही बाब पचनी पडण्यासाठी हाडाचे कलावादी हवेत. तुकाराम म्हणतात त्याप्रमाणे ”तुका म्हणे तेथे पाहिजे जातीचे। येरागाबाळाचे नाही काम॥”. कारण ह्या परमोच्च सौंदर्यदृष्टी लाभलेल्या कलाकाराच्या दैवी कुंचल्यातून जेव्हा इस्लामिक प्रतिमा बाहेर पडतात त्या ऊंची ‘वस्तरे’(नटरंग हॅंगओव्हर) लेवूनच. आता सौंदर्यदृष्टीचा हा कोन माझ्या चौकोनी बुद्धीच्या परिघाबाहेरचा आहे. ह्या पुण्यात्म्याचा नुकताच प्रकट झालेला कलाविष्कार ‘रेप ऑफ इंडिया‘ त्याच्या अफाट प्रतिभेची ओरडून ओरडून ग्वाही देतो. त्याचा कलाविष्काराचे स्वातंत्र्य आणि धार्मिक भावनांची कदर ह्यामध्ये समतोल साधण्यात कोणी हात धरू शकत नाही. आठवा, ‘मीनाक्षी’ चित्रपटातील ‘नूर-उन-अल्लाह‘ गाण्यावर मुस्लिम बांधवांनी घेतलेल्या आक्षेपानंतर बिनशर्त गाणे काढून टाकण्याची त्याची सामाजिक भान ठेवून केलेली कृती.

असो. तर सध्या तमाम बुद्धिवादी, कलावादी, सौंदर्यवादी, बुटाची वादी, लेंग्याची वादी दुःखी आहेत कारण हा महान, भूलोकीचा संत (बलात्कारित)भारतमातेतील तिच्या काही अजाण लेकरांनी कोर्टात दाखल केलेल्या खटल्यांमुळे, तिच्या मूठभर वाद्यांच्या असतील, नसतील तेवढ्या वाद्या सोडून, कलेची कदर असणार्‍या ‘शरिया’ कायद्याने चालणार्‍या सौंदर्यवादी राज्यात चाललाय. मराठी माणसं मात्र त्याची कदर करतात. माधुरी दिक्षीत, श्रेयस तळपदे ह्यांच्यासारखे कलावंत तर त्या पुण्यात्म्याच्या गळ्यातले ताईत. त्याच्या जाण्याने ह्या सगळ्या उपरोक्त वाद्या अगदी ‘सुटल्यात’. पण दुर्दैवाने मी बटण किंवा बक्कल वापरत असल्याने माझ्या संवेदना बोथट झाल्या आहेत. जर तसं नसतं तर जेव्हा एक उपरोक्त वादी एका अग्रलेखात ‘ तस्लिमा नसरीनचा कळवळा असलेल्या हिंदुत्ववादी संघटना हुसैनसाहेबांच्या बाबतीत दुटप्पीपणा करतात.’ असं म्हणते, तेव्हा सामाजिक अपप्रवृत्तीवर प्रहार आणि नग्नचित्रे ह्यामध्ये साम्य काय, असला बेअकली प्रश्न मला पडलाच नसता. आणि ‘सावरकरांच्या मार्सेलिस (खरा उच्चार मार्से) इथल्या पुतळ्याबाबत केन्द्र सरकार उदासीन’ असल्या फालतू मथळ्याने दुःखी होणार्‍या मला ‘ हुसैन यांनी भारताचा पासपोर्ट परत केला’ ह्या मथळ्याचं काहीच वाटू नये. छे, छे! माझं काही खरं नाही. आमच्यासारख्या अ-कलावाद्यांमुळे(महाराष्ट्र टाईम्स च्या सौजन्याने आम्ही कसलीतरी वादी झालो एकदाचे) बलात्कारित भारतमाता तिचे कपडे काढणार्‍या एका सुपुत्राला मुकली. आमच्या नशीबी ‘नूर-उन-अल्लाह’ नाहीच, आम्ही ‘जहन्नुम’ च्याच लायक आहोत.

It was October 2007. My departure to Milan for a long deputation was scheduled for Mid November. I had already been to Milan so I knew most of the necessities and one for me was a ‘Laptop’. I had figured the I had to have a laptop if I was to stay in Milan for long duration. My research was on from September 2007 with no conclusive outcomes. I actually didn’t know what exactly I wanted. Sometimes my mind would go to sleek Vaios with lesser features than other loaded brands with similar prices while sometimes I would fall for simplicity of HP and Compaq. One of my eye was always on the price tag though in some of my distant dreams I would calculate how long will I use the laptop if I bought a 60000 worth Apple. Sometimes I would chat long with different friends either owners or wannabe owners of laptops for long long durations and finally decide nothing. I guess even in my dreams I would be mumbling Processor, RAM, HDD, GB, Graphics card(yes they actually came in that order of preference). I wasn’t even sure about the operating system. One of my best friends who is an Open Source Enthusiast, advised me to go for Linux at least on your own Laptop. He was fed up of experiments on my home PC, since almost every 5-6 months he would install a new Linux distribution and I would remove it saying my parents can’t use it and return to Windows. So, this time around he was making sure I don’t come up with that excuse. On the other hand I was drifting a bit towards new Windows Vista that used to come pre-installed on Laptops. I was at my confused most when ‘Dasara(Dashehra)’ came.
It was Dasara morning and father was scrolling through newspaper when he saw a special One-day offer on Dasara occasion for many Electronic Appliances including Laptops he simply persuaded me to agree on it. I had no choice as my extensive research had failed miserably and there was less than a month for my departure. Considering the smoothing up period the day was best suited. And me and father reached the showroom. I called up my Open Source Enthusiast friend and had one last advise from him. He suggested to go without OS and since it saved about 3,500 I closed my eyes and went for it. Father was pretty apprehensive about it, and he also confirmed it twice with me; but since he thought I knew better he didn’t argue much. Finally, I made my first big purchase of my own salary. Acer Aspire 4710Z. I was high. But little did I know what lay ahead.
My friend came to my place with a brand new Ubuntu Distro. We installed it and it was working fine. All the hardware was detected well. Except for Integrated web-cam That too started functioning after a little fight. Everything was perfectly in place. I knew that my residence-to-be in Milan had both wired and Wireless Internet service available. So we tested it in WiFi area in a mall. Everything was working fine until we discovered the major problem. I had basically taken the laptop to video chat with my parents and Linux to Windows Video Chat was proving to be a pain. We (majorly my friend) took it on. We (again majorly my friend) started to work on all combinations vigourously. Skype wasn’t still providing video. We tried some 5-6 different messengers but ones which worked in Linux didn’t go well in Windows and vice versa. The day of departure was approaching and the fight seemed unending. Finally, on the last day I gave up and convinced my friend into making my laptop a Windows XP-Linux  dual boot  machine. The WiFi card failed to get installed, using the drivers for Vista-XP provided by Acer. The driver would install but WiFi card wouldn’t initialize. I decided to go ahead as there was no time and decided that I would go with Wired if the problem isn’t solved. I flew to Milan.
After I finished the first week I understood that Wired service was no longer available and only service available was Wireless and here lies the trick. WiFi worked beautifully in Linux and even after a two week long fight and drivers downloaded from various sites (including a Chinese site) Windows XP didn’t budge. I finally gave up and formatted the PC and installed Vista. Everything was smooth. Slowly Vista started to play its tantrums. It would restart two-three times with blue screens during the startup. The frequency was variable but the phenomenon existed. Only thing was once it started everything was OK. So I was OK. Since the vacations to India fly quickly I persisted with the same rotten settings. Routine was On and suddenly last Friday night I did a hard shutdown just during the restart cycle of Vista. Next day morning Windows failed to start. After the initial Acer logo it simply restarted, showing a blue screen for a moment. And repetitively it would show Safe mode option but didn’t start in any mode. I was dumbfounded. In these moments of crises I remembered my Open Source Enthusiast friend. And I remembered that sometime back he had given me a Live CD Linux, ‘Knoppix’. I asked one of my friends to download it and it was nice of him to download around 700 MB for me. He also wrote it on a CD and The magic started. I backed up my Hard Disks using Knoppix and formatted the HDD. This friend of mine was thus introduced to the magic world of Live CDs. He had seen it for the first time. But now came the moment of truth. I thought of installing the Vista again, but nobody had it and to at least start the PC I gave a nod to XP. My friend here was confident that he would make my WiFi card work for XP. I just smirked. He fought for a day and gave up. I started thinking and talked to my OSE friend. He told me about Skype functioning well in Ubuntu now and that I could go for Linux safely now. He also told me to think of Linux Mint. I thought for a day and decided to take a plunge. I downloaded Linux Mint 8 Helena (don’t ask from where). I borrowed a CD from another friend (My overconfidence of not carrying CDs with me coincided with his generosity). I wrote the CD from a friend’s PC(since mine was only on Life Supports). And I started the installation. Immediately the partitioning question rose. I had kept my second partition as NTFS and it still contained Data as I had formatted only the OS partition previously. I regretted never seriously understanding the Linux partitioning when my OSE friend installed it many times in front of me. I waited for a day. Next day I brought an external HDD from a friend, took the entire backup and started the Linux Mint 8 Helena setup. I formatted entire HDD and installed the Mint. But I wasn’t so lucky. The Wireless drivers were restricted and didn’t install with entire installation. I had seen this when I ran Mint Live CD and had activated it then, so I tried the same thing, but now it was showing me an error as it was unable to connect to Internet. I was confused, how? Now, I navigated the CD ROM and located the “.deb” file and tried to install. It still erred citing three dependencies. I thought I will find them, but I don’t know why, I was fed up. I just shut the PC down. Next day, I entered Mint Forums and found the exact query. And the solution was same. I had to first install the three dependencies. I downloaded Skype setup from office. And eagerly as soon as I reached home in the evening, I started the installation. It worked perfectly. Finally, after a week, my PC was completely up. Now, the final hurdle. I installed Skype. It was working like a charm. Today morning I tested it and everything is back to normal. All the movies in different formats are playing well. My iPod is doing well too. System is stable. Speed is better.
A circle is complete. I am using Linux full time, thanks to everyone who helped me along.

P.S. – Now, a new challenge. Gotta try the Internet key on Linux. Any help is welcome.

I don’t know how, but I just stumbled upon this strange similarity in two philosophies.

In Park Chan Wook Classic ‘OldBoy’, the protagonist while in captivity of the unknown, decides to make a list of enemies to mark the potential captors. And when he finishes writing, he stares at the big pile of paper and utters “I thought I had led a simple life. But I have sinned too much.”

and we all know of Famous “Doha” of Sant Kabir.

“बुरा जो खोजन मैं चला। बुरा न मिलिया कोय॥

जो खोजा मन आपना। मुझसे बुरा न कोय॥”

No further comments.

माझ्या नटरंग पुराणामुळे आता माझे मित्र, माझे घरचे सगळेच पकले आहेत, पण नटरंग बद्दल ऐकून, वाचून, पाहून आणि त्यातली गाणी ऐकून मी मात्र अजूनही पकलो नाही आहे. आणि कधी पकेनसं वाटत नाही. (अर्थात मतभेद असु शकतात).गाण्यांचा तर रतीब घालतोय मी स्वतःला. जवळपास सगळीच तोंडपाठ झाली आहेत. असो, मुद्दा तो नाही. प्रत्येक गाण्याचे श्रेय जितके अजय-अतुल चे आहे, तितकेच गुरु ठाकूर चे आहे. नुसतीच सुंदर शब्दरचना नाही तर, पात्राची मनस्थिती, काळ ह्या सगळ्याचं अप्रतिम मिश्रण जवळपास प्रत्येक गाण्यात आहे. मी प्रत्येक गाण्याबद्दल वेगळी नोंद लिहू शकतो, पण ते नंतर, आत्ता ज्या गाण्याबद्दल लिहिण्यासाठी कित्येक दिवसांपासून ठरवतोय, त्या गाण्याबद्दल.

‘कशी मी जाऊ मथुरेच्या बाजारी’ हे गाणं म्हणजे एक गवळण आहे. हे गाणं चित्रपटामध्ये गुणा कागलकरच्या पहिल्या तमाशातील आहे. गुणा शेतातील विहिरीचे पाणी काढून द्यायचे काम करतो. पण शेतांमध्ये विहिरीवर मोटर बसवल्याने गुणाला दुसर रोजगार शोधणे भाग पडते. आणि तो आपल्या कलेचा उपयोग करायचं ठरवतो.  पण परिस्थितीमुळे त्याला नाच्या बनावं लागतं. आता पहिलवान गुणा नाच्या बनलाय आणि आपल्या गावातल्यांसमोर, स्वतःच्या बायको-मुलासमोर आपला तमाशाचा धंदा सुरु करतोय – नाच्याच्या रूपात. अशा वेळी त्याच्या गवळणीतल्या ओळी असतात.

“नकोस फोडू कान्हा माझी, घागर आज रिकामी। हसेल सारी गोकुळ नगरी होईल रे बदनामी॥

आज दिली बघ नंदकिशोरा हाती लाज तुझ्या रे। रितीच घागर नशीबी माझ्या शरण तुला मी आले॥”

ह्या ओळींमधून तो देवाकडे लाज राखण्याचं आवाहन करतो. एक म्हणजे धंद्याची लाज आणि त्याची स्वतःची आणि त्याच्या कुटुंबाची(तो नाच्या बनल्यामुळे). अर्थात, हे सगळं सूज्ञ वाचकांना ठाउकच असेल, पण मला केव्हाचं डाचतंय आणि आज दोनदा गाणं ऐकल्यावर मी स्वतःला आवरू शकलो नाही.

पुन्हा गुरू ठाकूर पाणी भरणार्‍या गुणा कागलकरच्या तोंडी रिकाम्या घागरीचं उदाहरण देतात, तेव्हा आपोआप दाद जाते. वाह!

कित्येक दिवसांपासून पहायचाय पहायचाय म्हणता म्हणता शेवटी रविवारी ‘हरिश्चंद्राची फॅक्टरी‘ पाहिला. गेल्या काही आठवड्यांमध्ये एकामागे एक असे उत्तम मराठी सिनेमे पाहिलेत. त्यामुळे ‘हरिश्चंद्राची..’ कडून अपे़क्षा फारच वाढल्या होत्या, पुन्हा ऑस्करवारीला जाऊन आल्यामुळे असलेल्या अपेक्षा वेगळ्याच. आणि ‘हरिश्चंद्र’ आपल्याबद्दलच्या सर्व अपेक्षा पूर्ण करतो.

भारतातील पहिलं चलतचित्र बनवणार्‍या एका कलंदर पण दूरदर्शी माणसाची झपाटलेली गोष्ट अतिशय हलक्याफुलक्या आणि नीट पाहिलं तर तितक्याच जबाबदारीने सांगण्यात दिग्दर्शक परेश मोकाशी शंभर टक्के यशस्वी होतात.

सिनेमा पाहणार्‍या विविध वयोगटातील, विविध आवड असणार्‍या प्रत्येक प्रेक्षकाला आपलंसं करेल अशी सिनेमाची हलकीफुलकी तरीही ह्रदयस्पर्शी मांडणी आहे. पण तरीही काही समीक्षकांच्या मते सिनेमा हलकाफुलका होण्याचा नादात फाळकेंच्या लढाईचं गांभीर्य थोड्या प्रमाणात नष्ट झाल्यासारखं वाटतं. पण मला मात्र ते मान्य नाही. कारण माझ्या मते सिनेमा हलकाफुलका आहे तो केवळ मोकाशींनी तसा बनवलाय म्हणून नव्हे तर फाळकेंचं व्यक्तिमत्वच तसं प्रतीत होतं. अगदी डबघाईची स्थिती असतानाही केवळ ज्याच्याशी भांडण केलं त्या जुन्या भागीदाराला दिलेल्या वचनापायी स्वतःची पूर्ण क्षमता असूनही नव्यानं धंदा करण्यास नकार देणार्‍या ह्या जगावेगळ्या माणसाचं आयुष्य असंच दिलखुलास असायचं. आणि आयुष्यातले अतिशय ताणाचे प्रसंगही मोकळेढाकळे होतात ते त्यांच्या विलक्षण प्रतिभाशाली पत्नीच्या पाठिंब्यामुळे. जर त्यांची पत्नी त्यांच्या प्रत्येक निर्णयात केवळ मूकपणानेच नाही तर सक्रिय सहभागी होत नसती तर कदाचित फाळकेंची कथासुद्धा तणावपूर्ण आणि दुःखाची किनार असलेली झाली असती. पण ती तशी न होता केवळ संघर्षपूर्ण आणि अर्थपूर्ण होते. मोकाशींनी त्यांच्या पत्नीचं पात्रही अतिशय ताकदीचं लिहिलं आहे. आणि जितक्या ताकदीने नंदु माधव फाळकेंची व्यक्तिरेखा उभी करतात, तितकीच तोलामोलाची साथ त्यांना विभावरी देशपांडे त्यांना त्यांच्या पत्नीच्या भूमिकेत देतात.

केवळ दीड तासांच्या ह्या सिनेमात फाळकेंच्या बहुरंगी आणि बहुआयामी व्यक्तिमत्वाची फार जवळची ओळख मोकाशी आपल्याला करून देतात. प्रत्येक प्रसंग आपल्याला त्यांच्या विश्वात घेऊन जातो आणि त्या विश्वाचं दर्शन त्यांच्या नजरेने करून देतो. त्यांची निरागसता, असामान्य प्रतिभा, बेधडक स्वभाव आणि एखाद्या गोष्टीचा ध्यास घेतल्यावर त्यासाठी झोकून देण्याची वॄत्ती नंदु माधव अतिशय समरसून दर्शवतात. त्या काळात असलेला वैज्ञानिक दॄष्टिकोन, स्त्री पुरुष समानतेची समज त्यांचं सुसंस्कॄत व्यक्तिमत्त्व अधोरेखित करतात. आणि त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचे हे सारे पैलू अतिशय मोजक्या प्रसंगातूनही ठळक सामोरे येतात.

त्यांचं मुळातलंच मिष्किल असणं आणि कठीण प्रसंगातही शांत राहणं सिनेमालाही तसंच असायला भाग पाडतं. त्याकाळात लंडनमध्ये स्थायिक होण्याची संधी मिळत असतानाही कायम वेगळी वाट चोखाळणारा हा माणूस जेव्हा भारतात हा व्यवसाय वाढावा म्हणून ती संधी नम्रपणे धुडकावतो, तेव्हा त्यांच्यातल्या सच्च्या देशभक्ताची चुणूक दिसते. त्यांची देशभक्ती व्यक्त करायची पद्धत फक्त वेगळी होती.

मी लिहिलंय त्याहून खूप जास्त अनुभवण्यासाठी हा चित्रपट जरूर पाहा. जितक्या निरागसपणाने हा चित्रपट व्यक्त होतो, तितकाच प्रगल्भ आणि अर्थपूर्णही आहे; फक्त ते जाणवण्यासाठी ती दॄष्टी हवी.

Today I just saw a news about ‘Niger‘. A small, poor country in Western Africa. There was an attempted coup there. A violence erupted as military tried to overthrow the regime. The news also stated that the President there had completed his two terms in office and according to the constitution that should have been it. But, he wanted to continue and thus was trying to push the reform forcefully through. Which resulted in an uproar and ultimately in the present attempted coup.

CNN has a nice way of showing news(though they tend to get partial sometimes, one has to give it to them for being informative). They provide some important facts related to the news. E.g. They would provide information about origin of Winter Olympics while first reporting of this year’s winter Olympics. In the same way, while reporting about Niger, they also provided facts about the country.

Niger has 8% of total world’s Uranium. Interesting? Further, Niger has vast deposits of other natural resources such as Gold, Coal and Oil. Ok, why haven’t we heard of it before? I know even I thought so. Now let’s have some more information. 90% of country’s population have less than 2$ a day income and 70-80% are illiterate.

Sounds familiar? Remember Sierra Leone and blood diamonds? Remember Nigeria and large oil deposits. Remember many african countries exploited by Europeans then Americans and now Chinese? Remember the latest – Iraq? For further information at this moment, the aforementioned Niger has two big allies for Uranium trade – France and China. Now can all of us understnad, how once a major Africa Ruler France generates maximum by any country, i.e almost 90% of its Electricity requirements from Nuclear Energy?

The presenter of this news while talking to the live correspondent asked a question, “ How come this country with so much natural resources is this poor?” To which the correspondent started giving some vague reasons as bad climate and all. But truth is different. I always wonder how Europeans and then USA exploited resource rich nations with help of local Dictators. On one hand the rich nations paid the Dictators and in return they exploited the Nation’s natural resources, pushing the native population in further misery. The dictatorship allowed the natives remain in dark with mass illiteracy and poverty, when Dictators earned and UN winked. Guinea, Sudan are just a few examples. Just when the Dictator would go out of hands, suddenly Human Rights became an important issue. And Sudan’s president was charged of Human Rights abuses. Otherwise, International Diplomacy comes before human Rights (Remember first time Dalai Lama was avoided by Barack Obama and now out of diplomatic strategy was invited to White House?)

Then suddenly I think, why go further. In India, the states like Bihar, Jharkhand are so much rich in resources, but the native population is poor. Reason – someone else eats the pie and they are left to die.

(A small correction – I had wrote Central Africa instead of Western Africa. Sorry for the mistake. I know how big is the difference between Central and Western, being a hard-core Mumbaikar.)

‘नटरंग’ सिनेमामध्ये एक छान कटाव आहे. तशी ‘नटरंग’ची सगळीच गाणी मला आवडतात, पण सध्याची परिस्थिती पाहून ह्या ओळी फारच समर्पक वाटतात.

“मिरगाचा (मॄग नक्षत्राचा) हंगाम दाटला, फाटलं आभाळ। इझून गेली ठिणगी रामा इझून गेला जाळ॥”

२६/११/२००८ ला रात्री ११ वाजता मी विमानाने मुंबईला उतरलो होतो. विमानातच सूचना मिळाली होती की शहरात काहीतरी घडलंय म्हणून. पण किती भयंकर आहे ह्याचा अंदाज आधी आप्रवसन (इमिग्रेशन) ला आणि मग विमानतळाबाहेरची सुरक्षाव्यवस्था बघून आणि शेवटी विमानतळावरून घरी जातानाचे रिकामे रस्ते पाहून आला. आणि घरी पोहोचल्यावर टीव्ही पाहून अंदाजाचं रुपांतर अविश्वासात झालं. मग ते हल्ले संपल्यावर तिथे मेणबत्त्या लावायचे प्रकार झाले. नेत्यांनी एकमेकांच्या यथेच्छ उखाळ्यापाखाळ्या काढल्या. आरोपप्रत्यारोपांच्या फैरी झडल्या. दोन चार मंत्र्यांचे राजीनामे घेतले गेले. मुंबईच्या ‘स्पिरिट’ला सलाम झाला. शहीदांना श्रद्धांजली आणि त्यांच्या कुटुंबांना मदतीच्या नावाखाली त्यांचे अपमानही झाले. मीडियावाल्यांनी चार-पाच वर्षांची कमाई ४-५ महिन्यांमध्येच करून घेतली. सरकारतर्फे पाकिस्तानला ललकारण्यात आलं संबंध तोडण्याची भाषा झाली. “पुरावे” सुपूर्द करण्यात आले. जिवंत दहशतवाद्याच्या खटल्यातून सर्व मृतांना न्याय मिळवून देण्याच्या गोष्टी झाल्या.

७-८ महिनेच झाले असतील. पुन्हा तेच सरकार निवडून आलं. ज्या मंत्र्यांचे राजीनामे घेतले होते, बहुतेकांना पुन्हा तीच खाती मिळाली. बाकीच्यांची राजकीय पुनर्वसनं झाली. पाकिस्तानने ‘पुरावे’ अपुरे असल्याचे सांगत सर्व प्रमुख आरोपींना सोडून दिलं. हाफिज सईद गच्च गर्दीच्या रॅल्या घेतोय. ‘जिहाद’ चे नारे देतोय. कसाब, एकमेव जिवंत अतिरेकी आता प्रसारमाध्यमांचा अन्नदाता आहे. कसाब कोर्टात हसला, त्याने डोळ्याच्या एका कोपर्‍यातून पाहिलं, तो मराठीत बोलला, आज कसाब कोर्टात असताना मजा झाली वगैरे वगैरे. कोणाच्या हे लक्षात आहे का की ह्याच माणसामुळे १८४ जिवंत माणसं मेली. मुंबई पोलिसांचे ३ खंदे अधिकारी गेले. पण आपण मात्र पाकिस्तानी कलावंत आणि त्यांचे क्रिकेटपटू भारतात यावेत ह्याच काळजीत. त्यांच्या रोजीरोटीची जवाबदारी आपली असल्यागत. फक्त दीड वर्ष झालं असेल, आता आपण “पाक खेळाडू आपले पाहुणे आहेत. आपण त्यांचा अपमान नाही केला पाहिजे. ते सर्वोत्तम आहेत.” असं म्हणणार्‍या एका कणाहीन माणसाच्या एका सिनेमासाठी पाठिंबा देतो. इथे खेळाडूंना कुणाचाही विरोध नाही. विरोध देशाला आहे. त्यांना सर्व बाबतीत एकटं पाडल्याखेरिज शांततेचं महत्व कळणार नाही. पण आपण सहिष्णू आहोत. इथे हाच पैशांसाठी लग्नांमध्ये नाचणारा नट गुलशन कुमार खटल्यात व्यस्त असल्यामुळे साक्ष देऊ शकला नाही आणि भरत शाह खटल्यात उलटला होता ह्याचा सर्वांना सोयिस्कर विसर पडतो. इथे पुन्हा विरोध सिनेमाला नाही तर व्यक्ति आणि वृत्तीला आहे. आपलं सरकार सगळा पोलिसी फौजफाटा त्याच्या सिनेमाच्या दिमतीला लावतं, हेच सरकार मराठी सिनेमावर अशीच वेळ आलेली असताना तमाशा पाहतं कारण तेव्हा सरकारातलेच मंत्री आपली अब्रू वाचवण्यासाठी सिनेमा रोखत असतात. सगळा फौजफाटा सिनेमाच्या मागे असल्यामुळे पुण्यात अतिरेकी अगदी सहज बॉम्ब फोडतात. १० लोक मरतात. तरी ४-५ महिन्यांपूर्वी निवडणुकांपर्यंत गर्जना करणारं सरकार पाकिस्तानबरोबर बोलणी करायला तयार होतं. आणि पुन्हा पाकिस्तानी म्हणतात, आम्ही नाही झुकलो, तेच झुकले शेवटी. आणि तरीही आपण पुनःपुन्हा तेच सरकार निवडून द्यायचं.

महागाई वाढलीये. ८०च्या दशकात, बायकांनी लाटणे मोर्चे काढून सरकारला सळो की पळो करून सोडलं होतं. आता लोकांना विचारा. लोक म्हणणार, काय करणार आपण? अरे? महागाई निवडणुकांच्या आधीपासून आहे, काय केलंत तुम्ही निवडणुकांच्यावेळी? घरी बसून लोळलात. पुन्हा तेच सरकार आलं आणि हेच चालणार. महागाई वाढणार, दहशतवाद वाढणार, पाकिस्तान असंच आपल्या तोंडावर थुंकणार. आपण मात्र सिनेमांना पाठिंबा द्यावा, तो कुणी काढलाय त्याच्याशी आपल्याला काय? उद्या अफझल गुरु किंवा कसाबल घेऊन सिनेमा आला तरी आपण अभिव्यक्ती स्वातंत्र्याची पाठराखण करण्यासाठी तो सिनेमा बघायचा. महागाई, शेतकर्‍यांच्या आत्महत्या, दहशतवाद ह्या विषयी आपण काय करणार? खरंच, आपण काय करणार?

असं म्हणतात, की प्रत्येक मनुष्यसमूहाला त्याच्या लायकीनुसार नेता मिळतो. खरंय, अगदी शंभर टक्के खरं आहे.

षंढ झालो आहोत आपण! काही करायचंच नाही आहे कुणाला! सगळ्यांना फक्त स्वतःची काळजी आहे. पण सगळे हे विसरतात, की ज्या आगीकडे ते “आपल्याला काय त्याचं” म्हणून पाहतायत, ती आज नाहीतर उद्या त्यांच्याच घरात येणार आहे. पण पर्वा कुणाला आहे. लाचारीची सवय झालीये. मुघल आणि इंग्रजांनी आपल्या लाचार प्रवृत्तीचा फायदा घेऊनच राज्य केलं. आता घरभरू नेते करताहेत. एके काळचे आपण शूर म्हणवणारे, इतिहासातच शूर राहिलो आहोत. आता तर स्थिती सुरूवातीला म्हटल्याप्रमाणे आहे.

“इझून गेली ठिणगी रामा इझून गेला जाळ ।”