Overzicht artikelen Demonisering Iran (December 2006) INTRODUCTIE Naar aanleiding van een teletekstberichtje over de wens van Israël om over Irak te mogen vliegen om eventueel bombardementen uit te voeren op nucleaire installaties in Iran ben ik wat onderzoek gaan doen naar het nucleaire karakter van Israël. Mijn conclusie is dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat er op nucleair vlak met twee maten wordt gemeten. HET VERHAAL VAN MORDECHAI VANUNU Op 17 maart 2003 is er een documentaire uitgezonden over de onthullingen van Mordechai Vanunu. Je kunt er over lezen op deze BBC-pagina en je kunt de documentaire downloaden (en bekijken met real player) vanaf (of informationclearinghouse. Deze documentaire is uitgezonden enkele dagen voor de Amerikaans-Britse invasie in Irak. In het jaar dat de ramp met Tsjernobyl plaatsvond, in 1986, heeft de Israëliër Mordechai Vanunu contact gezocht met de Sunday Times. Een freelance journalist, Peter Hounam, is naar Sydney gevlogen om de man te spreken. Vanunu vertelde dat hij foto's gemaakt had van de nucleaire wapens van Israël. Nabij de plaats Dimona in de Negev woestijn blijkt een nucleaire installatie te zijn. The Sunday Times hebben de foto's laten controleren door wetenschappers die bevestigden dat er sprake was van nucleaire wapens, die tegenwoordig ook wel 'massavernietigingswapens' worden genoemd. Toen bekend werd dat deze ex-medewerker van deze nucleaire installatie de informatie had doorgegeven aan een journalist is er een Mossad-medewerkster op hem afgestuurd met de codenaam 'Cindy', zij heeft hem vanuit Londen naar Rome gelokt waar hij door Mossad medewerkers is ontvoerd en met een boot is afgevoerd naar Israël, alwaar hij een gevangenisstraf kreeg van 18 jaar die is ingegaan in 1988. Hij heeft jaren doorgebracht in een raamloze ruimte. In april 2004 werd hij vrijgelaten maar hij mocht niet spreken met buitenlanders zonder toestemming, ook kreeg hij geen paspoort. Later werd een 76-jarige voormalige generaal Yitzhak Yaakov veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf omdat hij in een roman wat te loslippig was over het zogenaamde 'nucleaire taboe' van Israël. 'NUCLEAR AMBIGUITY' In de BBC-documentaire wordt gesproken over het begin van de jaren zestig waarin John F. Kennedy te horen kreeg van het gerucht dat Israël atoomwapens aan het maken zou zijn. Hij was daar niet zo van gecharmeerd en riep de toenmalige president Ben Gurion op het matje omdat er gevreesd werd voor een wapenwedloop in het Midden Oosten. Kennedy eiste inspecties en die kwamen er dan ook in Dimona. Er werd niets gevonden. Later bleek dat de Amerikanen opzettelijk waren bedrogen omdat ze hen een ruimte hadden getoond waaruit niets bijzonders bleek. Onder deze ruimte bleken zes verdiepingen te zijn waar plutonium verrijkt werd (zie de documentaire ter hoogte van 14:00). Na de dood op Kennedy hebben de Amerikaanse presidenten nooit meer moeilijk gedaan over Israel en hun vermeende nucleaire wapenarsenaal. Er blijkt zelfs een soort nucleair taboe te liggen op dit onderwerp in Israël. Er wordt gesproken over 'nucleaire dubbelzinnigheid' waarmee in feite wordt verwezen naar een tactiek die zich kenmerkt door het doodzwijgen van iedere vorm van nucleair wapenbezit door Israël. Het schijnt binnen Israël niet kies te zijn om bekend te worden als de eerste mogendheid in het Midden Oosten die deze massavernietigingswapens in hun bezit heeft. INTERNATIONALE CONTROLE Israël heeft het non-proliferatie verdrag niet ondertekend. Dit verdrag is opgesteld om de verspreiding van nucleaire wapens tegen te gaan. In dit verdrag staat overigens dat landen wel het recht hebben om nucleaire technologie te ontwikkelen voor vreedzame doeleinden. In september 2006 is er op een vergadering van het IAEA, het Internationaal Atoom Energie Agentschap in Wenen een resolutie verworpen met 45 stemmen tegen en 29 voor, waarbij werd gesteld dat Israëls nucleaire mogelijkheden een gevaar voor de regio vormden. Het is opmerkelijk dat Israël al ruim 40 jaar kan wegkomen met een nucleair programma zonder enkele internationale controle op de nucleaire installatie in Dimona. In de documentaire is te zien hoeveel druk er gelegd wordt om deze nucleair stilzwijgen te handhaven: mensen die in de fabriek werkten en ziek werden van de straling worden categoriaal gedreigd door de inlichtingendienst om niet te spreken over hun ziektes. Ook durven artsen niet te praten uit angst voor repercussies. Het lot van Mordechai Venunu is bekend en niemand wil het risico lopen in zijn voetsporen te treden. Als je beschouwt dat er zo'n angstregime heerst betreffende dit nucleaire thema dan is het wel vermakelijk om te constateren dat Olmert, de Israëlische premier, zich per ongeluk versprak tijdens een Berlijns interview in december 2006, hij zei namelijk: "Iran openly, explicitly and publicly threatens to wipe Israel off the map. Can you say that this is the same level, when they are aspiring to have nuclear weapons, as France, America, Russia and Israel?" (zie Een nucleaire verspreking van Olmert) Dat er toch wat scheuren beginnen te ontstaan in de houdbaarheid van deze 'Israëlische nucleaire zwijgpolitiek' blijkt ook wel omdat de nieuwe Amerikaanse minister van Defensie, de opvolger van Rumsfeld, Robert Gates, ook niet langer mee leek te spelen. In een gesprek met een senaatscommissie zei hij over Iran: "They are surrounded by powers with nuclear weapons - Pakistan to their east, the Russians to the north, the Israelis to the west and us in the Persian Gulf," he told the Senate committee during his confirmation hearing (zie Incoming U.S. Defense Secretary tells Senate panel Israel has nuclear weapons) CONCLUSIE Nu er steeds meer gezinspeeld wordt op het Iraanse nucleaire gevaar is het in mijn ogen wel verstandig ook rekening te houden met een aantal zaken: Israël dreigt 2 miljard dollar aan Amerikaanse steun te verliezen als openlijk bekend wordt dat Israël massavernietigingswapens vervaardigt (bron). De voorzitter van de IAEA heeft geschat dat zelfs al zou Iran het willen ze hoogstens over 5 tot 10 jaar in staat zou zijn om daadwerkelijk atoomwapens te maken. Hoe rechtvaardig je een beleid waar land A al ruim veertig jaar zonder enige internationale controle nucleaire wapens produceert en land B niet de ruimte wordt gegeven om nucleaire technologie te ontwikkelen? Hoe merkwaardig is het dat een land als Israël - dat zelf niet eens het non-proliferatieverdrag heeft ondertekend - het recht meent te hebben non-proliferatie in andere landen af te dwingen? Hoe rechtvaardig is het om op basis van vermoedens en angst een land gebruik te laten maken van een recht dat nota bene uitdrukkelijk is beschreven in het non-proliferatieverdrag, namelijk het recht om gebruik te maken van nucleaire technologie voor vreedzame doeleinden? Hebben we nog niet genoeg geleerd van het huidige Amerikaanse buitenlandse beleid om te vermoeden dat er waarschijnlijk andere belangen spelen, zoals bijvoorbeeld het in stand houden van een mondiale angstpolitiek? Hoe lang staan we nog toe dat Amerika en Israël het recht menen te hebben boven allerlei internationale afspraken en organisaties te staan? Interessante links: Iran- de Oorlogsdans en de bewezen Propaganda van het Westen (oktober 2009) Israël wil Corridor boven Irak (Blog, 24 februari 2007) Incoming U.S. Defense Secretary tells Senate panel Israel has nuclear weapons (HA'Aretz, December 2006) Een nucleaire verspreking van Olmert (Times Online, December 2006) BBC Documentaire: Israel's Secret Weapon (Maart 2003) Fictitious Opacity (Over Yitzhak Yaakov in Ha'aretz, Juli 2002) Mordechai Venunu: The Sunday Times Articles (Times Online, Oktober 1986) Waterput. Naar boven
INTRODUCTIE Naar aanleiding van een teletekstberichtje over de wens van Israël om over Irak te mogen vliegen om eventueel bombardementen uit te voeren op nucleaire installaties in Iran ben ik wat onderzoek gaan doen naar het nucleaire karakter van Israël. Mijn conclusie is dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat er op nucleair vlak met twee maten wordt gemeten.
HET VERHAAL VAN MORDECHAI VANUNU Op 17 maart 2003 is er een documentaire uitgezonden over de onthullingen van Mordechai Vanunu. Je kunt er over lezen op deze BBC-pagina en je kunt de documentaire downloaden (en bekijken met real player) vanaf (of informationclearinghouse. Deze documentaire is uitgezonden enkele dagen voor de Amerikaans-Britse invasie in Irak. In het jaar dat de ramp met Tsjernobyl plaatsvond, in 1986, heeft de Israëliër Mordechai Vanunu contact gezocht met de Sunday Times. Een freelance journalist, Peter Hounam, is naar Sydney gevlogen om de man te spreken. Vanunu vertelde dat hij foto's gemaakt had van de nucleaire wapens van Israël. Nabij de plaats Dimona in de Negev woestijn blijkt een nucleaire installatie te zijn. The Sunday Times hebben de foto's laten controleren door wetenschappers die bevestigden dat er sprake was van nucleaire wapens, die tegenwoordig ook wel 'massavernietigingswapens' worden genoemd. Toen bekend werd dat deze ex-medewerker van deze nucleaire installatie de informatie had doorgegeven aan een journalist is er een Mossad-medewerkster op hem afgestuurd met de codenaam 'Cindy', zij heeft hem vanuit Londen naar Rome gelokt waar hij door Mossad medewerkers is ontvoerd en met een boot is afgevoerd naar Israël, alwaar hij een gevangenisstraf kreeg van 18 jaar die is ingegaan in 1988. Hij heeft jaren doorgebracht in een raamloze ruimte. In april 2004 werd hij vrijgelaten maar hij mocht niet spreken met buitenlanders zonder toestemming, ook kreeg hij geen paspoort. Later werd een 76-jarige voormalige generaal Yitzhak Yaakov veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf omdat hij in een roman wat te loslippig was over het zogenaamde 'nucleaire taboe' van Israël. 'NUCLEAR AMBIGUITY' In de BBC-documentaire wordt gesproken over het begin van de jaren zestig waarin John F. Kennedy te horen kreeg van het gerucht dat Israël atoomwapens aan het maken zou zijn. Hij was daar niet zo van gecharmeerd en riep de toenmalige president Ben Gurion op het matje omdat er gevreesd werd voor een wapenwedloop in het Midden Oosten. Kennedy eiste inspecties en die kwamen er dan ook in Dimona. Er werd niets gevonden. Later bleek dat de Amerikanen opzettelijk waren bedrogen omdat ze hen een ruimte hadden getoond waaruit niets bijzonders bleek. Onder deze ruimte bleken zes verdiepingen te zijn waar plutonium verrijkt werd (zie de documentaire ter hoogte van 14:00). Na de dood op Kennedy hebben de Amerikaanse presidenten nooit meer moeilijk gedaan over Israel en hun vermeende nucleaire wapenarsenaal. Er blijkt zelfs een soort nucleair taboe te liggen op dit onderwerp in Israël. Er wordt gesproken over 'nucleaire dubbelzinnigheid' waarmee in feite wordt verwezen naar een tactiek die zich kenmerkt door het doodzwijgen van iedere vorm van nucleair wapenbezit door Israël. Het schijnt binnen Israël niet kies te zijn om bekend te worden als de eerste mogendheid in het Midden Oosten die deze massavernietigingswapens in hun bezit heeft. INTERNATIONALE CONTROLE Israël heeft het non-proliferatie verdrag niet ondertekend. Dit verdrag is opgesteld om de verspreiding van nucleaire wapens tegen te gaan. In dit verdrag staat overigens dat landen wel het recht hebben om nucleaire technologie te ontwikkelen voor vreedzame doeleinden. In september 2006 is er op een vergadering van het IAEA, het Internationaal Atoom Energie Agentschap in Wenen een resolutie verworpen met 45 stemmen tegen en 29 voor, waarbij werd gesteld dat Israëls nucleaire mogelijkheden een gevaar voor de regio vormden. Het is opmerkelijk dat Israël al ruim 40 jaar kan wegkomen met een nucleair programma zonder enkele internationale controle op de nucleaire installatie in Dimona. In de documentaire is te zien hoeveel druk er gelegd wordt om deze nucleair stilzwijgen te handhaven: mensen die in de fabriek werkten en ziek werden van de straling worden categoriaal gedreigd door de inlichtingendienst om niet te spreken over hun ziektes. Ook durven artsen niet te praten uit angst voor repercussies. Het lot van Mordechai Venunu is bekend en niemand wil het risico lopen in zijn voetsporen te treden. Als je beschouwt dat er zo'n angstregime heerst betreffende dit nucleaire thema dan is het wel vermakelijk om te constateren dat Olmert, de Israëlische premier, zich per ongeluk versprak tijdens een Berlijns interview in december 2006, hij zei namelijk: "Iran openly, explicitly and publicly threatens to wipe Israel off the map. Can you say that this is the same level, when they are aspiring to have nuclear weapons, as France, America, Russia and Israel?" (zie Een nucleaire verspreking van Olmert) Dat er toch wat scheuren beginnen te ontstaan in de houdbaarheid van deze 'Israëlische nucleaire zwijgpolitiek' blijkt ook wel omdat de nieuwe Amerikaanse minister van Defensie, de opvolger van Rumsfeld, Robert Gates, ook niet langer mee leek te spelen. In een gesprek met een senaatscommissie zei hij over Iran: "They are surrounded by powers with nuclear weapons - Pakistan to their east, the Russians to the north, the Israelis to the west and us in the Persian Gulf," he told the Senate committee during his confirmation hearing (zie Incoming U.S. Defense Secretary tells Senate panel Israel has nuclear weapons) CONCLUSIE Nu er steeds meer gezinspeeld wordt op het Iraanse nucleaire gevaar is het in mijn ogen wel verstandig ook rekening te houden met een aantal zaken: Israël dreigt 2 miljard dollar aan Amerikaanse steun te verliezen als openlijk bekend wordt dat Israël massavernietigingswapens vervaardigt (bron). De voorzitter van de IAEA heeft geschat dat zelfs al zou Iran het willen ze hoogstens over 5 tot 10 jaar in staat zou zijn om daadwerkelijk atoomwapens te maken. Hoe rechtvaardig je een beleid waar land A al ruim veertig jaar zonder enige internationale controle nucleaire wapens produceert en land B niet de ruimte wordt gegeven om nucleaire technologie te ontwikkelen? Hoe merkwaardig is het dat een land als Israël - dat zelf niet eens het non-proliferatieverdrag heeft ondertekend - het recht meent te hebben non-proliferatie in andere landen af te dwingen? Hoe rechtvaardig is het om op basis van vermoedens en angst een land gebruik te laten maken van een recht dat nota bene uitdrukkelijk is beschreven in het non-proliferatieverdrag, namelijk het recht om gebruik te maken van nucleaire technologie voor vreedzame doeleinden? Hebben we nog niet genoeg geleerd van het huidige Amerikaanse buitenlandse beleid om te vermoeden dat er waarschijnlijk andere belangen spelen, zoals bijvoorbeeld het in stand houden van een mondiale angstpolitiek? Hoe lang staan we nog toe dat Amerika en Israël het recht menen te hebben boven allerlei internationale afspraken en organisaties te staan? Interessante links: Iran- de Oorlogsdans en de bewezen Propaganda van het Westen (oktober 2009) Israël wil Corridor boven Irak (Blog, 24 februari 2007) Incoming U.S. Defense Secretary tells Senate panel Israel has nuclear weapons (HA'Aretz, December 2006) Een nucleaire verspreking van Olmert (Times Online, December 2006) BBC Documentaire: Israel's Secret Weapon (Maart 2003) Fictitious Opacity (Over Yitzhak Yaakov in Ha'aretz, Juli 2002) Mordechai Venunu: The Sunday Times Articles (Times Online, Oktober 1986) Waterput. Naar boven
In het jaar dat de ramp met Tsjernobyl plaatsvond, in 1986, heeft de Israëliër Mordechai Vanunu contact gezocht met de Sunday Times. Een freelance journalist, Peter Hounam, is naar Sydney gevlogen om de man te spreken. Vanunu vertelde dat hij foto's gemaakt had van de nucleaire wapens van Israël. Nabij de plaats Dimona in de Negev woestijn blijkt een nucleaire installatie te zijn. The Sunday Times hebben de foto's laten controleren door wetenschappers die bevestigden dat er sprake was van nucleaire wapens, die tegenwoordig ook wel 'massavernietigingswapens' worden genoemd.
Toen bekend werd dat deze ex-medewerker van deze nucleaire installatie de informatie had doorgegeven aan een journalist is er een Mossad-medewerkster op hem afgestuurd met de codenaam 'Cindy', zij heeft hem vanuit Londen naar Rome gelokt waar hij door Mossad medewerkers is ontvoerd en met een boot is afgevoerd naar Israël, alwaar hij een gevangenisstraf kreeg van 18 jaar die is ingegaan in 1988. Hij heeft jaren doorgebracht in een raamloze ruimte. In april 2004 werd hij vrijgelaten maar hij mocht niet spreken met buitenlanders zonder toestemming, ook kreeg hij geen paspoort.
Later werd een 76-jarige voormalige generaal Yitzhak Yaakov veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf omdat hij in een roman wat te loslippig was over het zogenaamde 'nucleaire taboe' van Israël.
'NUCLEAR AMBIGUITY' In de BBC-documentaire wordt gesproken over het begin van de jaren zestig waarin John F. Kennedy te horen kreeg van het gerucht dat Israël atoomwapens aan het maken zou zijn. Hij was daar niet zo van gecharmeerd en riep de toenmalige president Ben Gurion op het matje omdat er gevreesd werd voor een wapenwedloop in het Midden Oosten. Kennedy eiste inspecties en die kwamen er dan ook in Dimona. Er werd niets gevonden. Later bleek dat de Amerikanen opzettelijk waren bedrogen omdat ze hen een ruimte hadden getoond waaruit niets bijzonders bleek. Onder deze ruimte bleken zes verdiepingen te zijn waar plutonium verrijkt werd (zie de documentaire ter hoogte van 14:00). Na de dood op Kennedy hebben de Amerikaanse presidenten nooit meer moeilijk gedaan over Israel en hun vermeende nucleaire wapenarsenaal.
Er blijkt zelfs een soort nucleair taboe te liggen op dit onderwerp in Israël. Er wordt gesproken over 'nucleaire dubbelzinnigheid' waarmee in feite wordt verwezen naar een tactiek die zich kenmerkt door het doodzwijgen van iedere vorm van nucleair wapenbezit door Israël. Het schijnt binnen Israël niet kies te zijn om bekend te worden als de eerste mogendheid in het Midden Oosten die deze massavernietigingswapens in hun bezit heeft.
INTERNATIONALE CONTROLE Israël heeft het non-proliferatie verdrag niet ondertekend. Dit verdrag is opgesteld om de verspreiding van nucleaire wapens tegen te gaan. In dit verdrag staat overigens dat landen wel het recht hebben om nucleaire technologie te ontwikkelen voor vreedzame doeleinden.
In september 2006 is er op een vergadering van het IAEA, het Internationaal Atoom Energie Agentschap in Wenen een resolutie verworpen met 45 stemmen tegen en 29 voor, waarbij werd gesteld dat Israëls nucleaire mogelijkheden een gevaar voor de regio vormden.
Het is opmerkelijk dat Israël al ruim 40 jaar kan wegkomen met een nucleair programma zonder enkele internationale controle op de nucleaire installatie in Dimona. In de documentaire is te zien hoeveel druk er gelegd wordt om deze nucleair stilzwijgen te handhaven: mensen die in de fabriek werkten en ziek werden van de straling worden categoriaal gedreigd door de inlichtingendienst om niet te spreken over hun ziektes. Ook durven artsen niet te praten uit angst voor repercussies. Het lot van Mordechai Venunu is bekend en niemand wil het risico lopen in zijn voetsporen te treden.
Als je beschouwt dat er zo'n angstregime heerst betreffende dit nucleaire thema dan is het wel vermakelijk om te constateren dat Olmert, de Israëlische premier, zich per ongeluk versprak tijdens een Berlijns interview in december 2006, hij zei namelijk:
"Iran openly, explicitly and publicly threatens to wipe Israel off the map. Can you say that this is the same level, when they are aspiring to have nuclear weapons, as France, America, Russia and Israel?" (zie Een nucleaire verspreking van Olmert)
Dat er toch wat scheuren beginnen te ontstaan in de houdbaarheid van deze 'Israëlische nucleaire zwijgpolitiek' blijkt ook wel omdat de nieuwe Amerikaanse minister van Defensie, de opvolger van Rumsfeld, Robert Gates, ook niet langer mee leek te spelen. In een gesprek met een senaatscommissie zei hij over Iran:
"They are surrounded by powers with nuclear weapons - Pakistan to their east, the Russians to the north, the Israelis to the west and us in the Persian Gulf," he told the Senate committee during his confirmation hearing (zie Incoming U.S. Defense Secretary tells Senate panel Israel has nuclear weapons)
CONCLUSIE Nu er steeds meer gezinspeeld wordt op het Iraanse nucleaire gevaar is het in mijn ogen wel verstandig ook rekening te houden met een aantal zaken:
Interessante links:
Waterput.
Naar boven